ಸಿನೆಮಾ `ಸಾಂಗತ್ಯ’

ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದು ನಾನು ಸಿನೆಮಾ ನೋದಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಿದೇನೆ, ಅದೂ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಮಲೆನಾಡಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗೆ ಕುಂತು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತಿದನ್ನ ನಾವಡ, ಸುಧೀರ್ ಕುಮಾರ್ (ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿ ದೀಪಾಳ ಪತಿಯೂ ಆಗಿರುವ), ಮಧು, ವಾದಿರಾಜ್ ಮೊದಲಾದ ಗೆಳೆಯರು `ಸಾಂಗತ್ಯ ವೇದಿಕೆಯಡಿ ಆಯೋಜಿಸಿದಾರೆ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸಿನೆಮಾ ನೊಡಿ ಬರುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಲೂ ಇಲ್ಲ, ಅವರು ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತೇನೋ ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನಾವಡರು ಪ್ರವೀಣ್ ಜತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸಾಂಗತ್ಯ ಹೆಸರಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ಒಂದನ್ನು ತೆರೆದಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಕೂಡ ಕೊಪ್ಪ ಎಂಬ ಬೆಂಗಳೂರು ದೂರದ ಪುಟ್ಟ ಊರಲ್ಲಿ ಕುಂತು! (ಸಾಂಗತ್ಯ ಬ್ಲಾಗ್: www.saangatya.wordpress.com)

ಈಗ ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ವರ್ಷ ತುಂಬಿದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವತ್ತಿನಮೊದಲ ಸಿನೆಮೋತ್ಸವದ ನೆನಪು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಎಲ್ಲ ಥರದಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ವೀ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಬೆಂಗಾಲಿ ಭಾಷೆಯ ಜುಕ್ತಿ ಟಕೋ…, ಪೋಸ್ಟ್ ಮೆನ್ ಇನ್ ದ್ ಮೌಂಟೆನ್ಸ್, ಎಲ್ ಪೋಸ್ಟಿನೋ ಥರದ ಕ್ಲಾಸಿಕ್‌ಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಮುಂದಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಯವರ ಸಿನೆ ಪ್ರೀತಿ, ಅದನ್ನು ನಮಗೂ ಹಂಚುವ ಆಸಕ್ತಿ, ಅವರು ಪ್ರತಿ ಕೋನವನ್ನೂ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುವ ಬಗೆ ಸಿನೆಮಾ ಅಂದರೆ ಬರೀ ತೆರೆ ಮೇಲೆ ಕುಣಿದಾಡುವ ಚಿತ್ರಗಳಾಚೆಗೂ ಇರುವ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕ ಅನ್ನುವುದನ್ನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮನದಟ್ಟುಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ಇರಲಿ. ಸಾಂಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಹಾಗೆ ಇದು ಕೂಡ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಯೋ, ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗದೆಯೋ, ಸಮಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ್ಲೋ ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿ ಮುಗಿದೋ ಕುಂಟುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತೆ ಅಥವಾ ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ ಅಂತ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಯಾವುದೇ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಅಟೆಂಪ್ಟ್ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಬರಖತ್ತಾಗೋದು ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ!? ಆದರೆ, ನನ್ನ ಅಚ್ಚರಿಗೆ, ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕದಾಚೆಗಿನ ಆಸಕ್ತರೂ ಬರೆಯತೊಡಗಿದರು! ಮತ್ತೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಲಯಗಳ, ಊರುಗಳ ಸಿನೆಪ್ರಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಭೇಟಿಕೊಡತೊದಗಿದ್ದರು!! ಸ್ಲಮ್‌ಡಾಗ್ ಮಿಲೆನಿಯರ್ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ನಡೆದ ವ್ಯಾಪಕ ಸಂವಾದವಿರಬಹುದು, ಸಿನೆಮಾ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಗ್ಗೆಯದಿರಬಹುದು, ಚಿತ್ರವೊಂದುನೋಟ ಹಲವು ಥರದ ಸಂವಾದಗಳಿರಬಹುದು, ಎಲ್ಲವೂ ಯಾವ ಅತಿರೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಅದರ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಜೊತೆಗೆ, .ಗು., ಸೃಜನ್ ನಿಯಮಿತ ಅಂಕಣಗಳು, ಬಿ.ಸುರೇಶ್‌ರಂತೆ ಸಿನೆವಲಯದಲ್ಲಿದ್ದವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಶಿಸ್ತು ತಂದುಕೊಟ್ಟವು. ಬಹುಶಃ ಇದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದವರು ಶುರುಮಾಡುವಾಗ ಇಂಥದೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ?

ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಂಗತ್ಯ ಈ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಬರೀ ಬ್ಲಾಗ್ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯಾ? ಊಹೂಅದು ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಗಗಳ ಸಿನೆಪ್ರಿಯರನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಿದೆ. ಪರಸ್ಪರ ಸಂವಾದಬ್ಲಾಗ್ ಆಚೆಯೂ ನಿರಂತರ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವಿಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ, ಮೊದಲ ಸಾರ್ತಿ ಸಿನೆಮೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಂದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಕನಿಷ್ಠ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ನನ್ನ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸ್ಕೊಂಡು ಮೂವತ್ತು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನೋದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯ್ತೆಂದರೆ! ಆ ಮೂಲಕ ಅರಿವಿನ ವಿಸ್ತರಣೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯ್ತೆಂದರೆಮನರಂಜನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗಲು ಸಿದ್ಧಿಸಿತೆಂದರೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. …

ಈ ವರೆಗೆ ಸಾಂಗತ್ಯ ಒಟ್ಟು ಎರಡು ಫಿಲ್ಮ್ ಫೆಸ್ಟಿವಲ್ ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ಮೂರನೆಯದಕ್ಕೆ ರೆಡಿಯಾಗ್ತಿದೆ (೧೬೧೭ಕ್ಕೆ, ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ). ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ, ಅದು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸದಭಿರುಚಿಯ, ಅಗಾಧ ಮಾಹಿತಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೊರತರ್ತಿದೆ! ತ್ರೈಮಾಸಿಕ ಎಂದು ಕೇಳಿಪಟ್ಟಿದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನೀವು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಬೆಟ್ ಕಟ್ತೇನೆ!

ಬಹುಶಃ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ. ಸಾಂಗತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅಂಥದ್ದು. ಯಾವುದೇ ಆಗಲಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ ಮೆಚ್ಚದಿರಲು, ಹುರಿದುಂಬಿಸದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗೋಲ್ಲ ನೋಡಿ! ಪತ್ರಿಕೆ ಆರಂಭವಾದ ಮೇಲೆ ಅರಿಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಬರ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲೀವರೆಗೂ, ಸಾಂಗತ್ಯದ (ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ) ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಜತೆ ನೀವೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಶಸ್ ಹೇಳ್ತೀರಲ್ಲ?

ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.

Advertisements

SAMSARAದ ಒಳಹೊರಗೆ….

” What is more important? To satisfy one thousand desires, or to conquer just one?”

“………. There are things we must unlearn inorder to learn………. There are things we must own to renounce them”

 ತಾಶಿ ಎಂಬ ಶಿಷ್ಯ ವಾದ ಹೂಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನ ಗಳಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ‘ಬುದ್ಧ ವಿಹಾರ’ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡ್ತಾನೆ.

ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸದಾ ಓಡುವ ಕಾಲು.

ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಪ್ರಣಯದಾಟ, ಒದೆತ, ಮದುವೆ, ಮಗು, ವ್ಯಾಪಾರ, ವಿದ್ರೋಹ, ಹೊಡೆದಾಟಗಳು ಮುಗಿದುಹೋದವು?

ಇತ್ತ ಬುದ್ಧವಿಹಾರದಲ್ಲೂ ನಡೆದಿದ್ದಾಆನೆ ಕಾಲ. ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಆಪೋ ನಿರ್ವಾಣ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸಮಾಧಿಗೇರುವ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯನ ಕೈಲಿ ತಾಶಿಗಾಗಿ ಪತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪತ್ರ, ಕಾಮದ ಹಸಿವನ್ನೆ ಉಣ್ಣುತ್ತ, ಸಂಸಾರದ ನಿಭಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ತಾಶಿಯನ್ನ ಕೇಳುತ್ತೆ-  ” What is more important? To satisfy one thousand desires, or to conquer just one?”

~

samsara-a-review31

ಸನ್ಯಾಸ ವಸ್ತ್ರ ಬಿಚ್ಚಿ, ಬೋಳುತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬೆಳೆಸಿ, ಸಂಸಾರಿಗರ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ ಲಾಮಾ ಆಗಿದ್ದ ತಾಶಿ.

ಇದೀಗ ಸಂಸಾರಿಗರ ಬಟ್ಟೆ ಕಳಚುತ್ತಿದಾನೆ, ಅದೇ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿದಾನೆ. ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದೆಂದುಕೊಳ್ಳುತಿದಾನೆ. ಅವನು ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡಿ ಒಡೆದಿದೆ. ಅದರ ಸಂಕೇತವೇನಿರಬಹುದು? ಹೇಳಿ ವಾಚ್ಯವಾಗಿಸಬಾರದಲ್ಲವ?

~

ನಡು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಗನ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ, ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನಂತೆ ಹೊರಟಿರುತ್ತಾನೆ ತಾಶಿ. ಆದರೆ ಪೇಮಾ ಯಶೋಧರೆಯಂತಲ್ಲ. ಕುದುರೆಯೇರಿ ಅವನೆದುರು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಸಂವೇದನೆಯ ಮನಸುಗಳು ಕೇಳಿದ ‘ಯಶೋಧರೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ’ಗಳನ್ನ ಕೇಳ್ತಾಳೆ.

ಬುದ್ಧನ ಹಾಗಲ್ಲ ತಾಶಿ. (ಬುದ್ಧನಾಗಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಖತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಎಲ್ಲ ಗಂಡಸರನ್ನೂ ಮಾಫ್ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ!?). ಅಂವ ಕಣ್ಣೀರಿಡ್ತಾನೆ. ನಾನೆಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿದೇನೋ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬರ್ತೇನೆ, ನಿನ್ನ ಜತೆ ಬರ್ತೇನೆ ಅನ್ನುತಾನೆ. ಆದರೆ ಪೇಮಾ?  ‘ಸುಖಪ್ರಯಾಣ’ದ ಗಂಟನ್ನ ಅವನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಹೊರಟುಹೋಗ್ತಾಳೆ.(ನನಗೆ ಸಖತ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದು ಇವಾಗ್ಲೇ! ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಪ ಅನಿಸ್ತಾದ್ರೂ, ಅದು ಅನುಕಂಪ ಮಾತ್ರ. ಪೇಮಾಳ ಉತ್ತರ ಎಂಥ ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶ!). ಸರಿ, ಇಂವ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ…

~

ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ… ತಾಶಿ ಮೂರು ವರ್ಷ-ಮೂರು ತಿಂಗಳು-ಮೂರು ವಾರ-ಮೂರು ದಿನ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಬುದ್ಧ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಿರ್ತಾನಲ್ಲ, ಆಗ ವಿಹಾರದ ಬಳಿಯ ಒಂದು ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಓದಿರ್ತಾನೆ- “How can one prevent a drop of water from drying up?”

ಈಗ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಕಾಲ ಸನ್ನಿಹಿತ. ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲೆ ಉತ್ತರವಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ… “By throwing it in to the sea”!

ತಾಶಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯ್ತಾ?

ನಮಗೆ?

ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅರ್ಥಗಳಿರಬಹುದು. “ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿಹೋಗುವುದು” ಅಂತಲೂ, “ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವುದು (ಮೋಕ್ಷ))” ಅಂತಲೂ…

ಕೊನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಹಿಂಟ್- ಮಾಗಿದ ಎಲೆಗಳ ಮರ (ಇದು ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ವಿವಿಧ ಋತುಗಳನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತ, ಪೂರಕ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತ ನಮಗೆ ಬಹಳ ಕಡೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ), ಮತ್ತು ಅವನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮಾಗಿದ ಹಳದಿ ಎಲೆಗಳ ಕಾಡು. ಇದನ್ನು ನಾವು ತಾಶಿಯ ಮಾಗುವಿಕೆಯಾಗೂ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಬೇಕಿದ್ದರೆ.

ಹಾ… ಸಿನೆಮಾದ ಶುರುವಲ್ಲಿ ಹದ್ದೊಂದು ಕುರಿಯ ತಲೆಮೇಲೆ ಕಲ್ಲು ಹೊತ್ತಾಕಿ ಜೀವ ತೆಗೆಯುವ ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ತಾಶಿ ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಬರಹವನ್ನೋದಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿದಾಗ ಅದೇ ಹದ್ದು ಚಕ್ರಚಕ್ರ ತಿರುಗುತ್ತ ಹಾರಾಡುತ್ತ, ನಮ್ಮಿಂದ ಕಲ್ಲು ಬೀಳುವುದನ್ನೆ ಕಾಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

but, sorry… ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಿನೆಮಾ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ!

 ಒಂದು ನೀತಿ ಕಥೆಯ ಹಾಗೆ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದಂಥದಲ್ಲವಾ ಇದು? ಅಂದರೆ, ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ತೊಗೊಳ್ದೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರ, ಗೊಂದಲ, ಗೋಜಲು, ಸುಖ- ಸಂತೋಷ….?

~

ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ಹೀರುವಂಥ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಚೆಂದಚೆಂದದ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಸ್ಕೇಪುಗಳು, ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾದ ತಾಶಿ-ಪೇಮಾ, ಕೂಲ್ ಆಗಿ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಿನೆಮಾ- ಅದು SAMSARA.

ಈ ಸಿನೆಮಾ ಒಟ್ಟು 30 ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನ ಪಡೆದಿದೆ. ಪೂರ್ವ ಪಶ್ಚಿಮವೆನ್ನದೆ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಗಳು ಇದನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದಾರೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಮಂದಿ ಒಂದು ತಂಡವಾಗಿ ಈ ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡಿದಾರನ್ನೋದು ಇದರ ಖಾಸಿಯತ್ತುಗಳಲ್ಲೊಂದು.

2001ರ ಈ ಸಿನೆಮಾದ ಭಾಷೆ- ಟಿಬೆಟನ್ / ಲಡಾಖಿ

ನಿರ್ದೇಶಕ- ಪಾನ್ ನಲಿನ್

ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ- ಶಾನ್ ಕು (ತಾಶಿ), ಕ್ರಿಸ್ಟೀ ಚಂಗ್ (ಪೇಮಾ), ನೀಲೇಶಾ ಬಾವೋರಾ (ಸುಜಾತಾ)

~

ಈ SAMSARA ನನ್ನ ಯಾವ ಪರಿ ಹೊಕ್ಕುಕುಂತಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಈ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಬರಹ ನೋಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇದು, ನೀವು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಿನೆಮಾ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಶಿಫಾರಸು.

 

‘ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್…’ ವಾದ, ವಿವಾದ ಮತ್ತು ಸಂವಾದ

ಸಿನೆಮಾ ಕುರಿತ ಸಂವಾದಕ್ಕೆಂದು ಆರಂಭವಾದ ಬ್ಲಾಗ್ ಇಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಖಂಡಿತ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ‘ಸಾಂಗತ್ಯ’ದ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕು.
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಿನೆಮಾ ‘ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನೇರ್’.
ಈ ಸಿನೆಮಾ ಕುರಿತ ವಾದ- ಪ್ರತಿವಾದಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ಸಿನೆಮಾ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿದೆ, ವಾಸ್ತವತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯಾದರೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತುದರ ಹಿಂದೆ ಏನಾದರೊಂದು ಲಾಬಿ ಇದ್ದೇಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.
ಹಾಗಂತ ಉಳಿದವರ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಸಾರಾಸಗಟು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆಂದಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಾಕಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಬರಹಗಳನ್ನು, ಬರಹಗಳ ಲಿಂಕ್ ಅನ್ನು ಸಾಂಗತ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಖಂಡಿತ ನೀವೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಓದಿಯೇ ಇರುತ್ತೀರಿ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಲೆಂದು ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಕ್ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.
ನೀವೂ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತಾದರೆ ಮತ್ತೂ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಒಂದು ಋತ್ವಿಕ್ ಘಟಕ್ ಸಿನೆಮಾ

ಮೊದಲೇ ಬಂಗಾಳದ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಋತ್ವಿಕ್ ಘಟಕ್ ಸಿನೆಮಾ… ಇವರ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ನೊಡಿರೋದು ಎರಡೇ. ಒಂದು, ಜುಕ್ತಿ ಟಕ್ಕೋ ಆರ್ ಗಪ್ಪೋ. ಮತ್ತೊಂದು ಮೇಘೇ ಡಕ್ಕೆ ತಾರಾ. ಈ ಎರಡನೆಯದ್ದನ್ನ ನೋಡಿ ಜಮಾನಾ ಕಳೆದಿದೆ. ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ನೆನಪು. ಆದರೂ ಈ ಸಿನೆಮಾಗಳು ನನ್ನನ್ನ ತಟ್ಟಿದ ಪರಿ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಬಾರದು. ಆದರೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹೀಗಿದೆ…

jukti-aur

~                   
ಜುಕ್ತಿ, ಟಕೋ ಆರ್ ಗಪ್ಪೋ. ಅಂದರೆ- ಕಾರಣ, ವಾದ, ಮತ್ತು ಕಥೆ. ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆ, ಈ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ನೋಡಬಹುದಾದ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.
‘…. ಆರ್ ಗಪ್ಪೋ’ ಬಂಗಾಳದ ಇಂಟಲೆಕ್ಚುಯಲ್ ನಿರ್ದೇಶಕ ಋತ್ವಿಕ್ ಘಟಕ್ ಅವರ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಸ್ತುತಿ. ಆಂಶಿಕವಾಗಿ ಅವರ ಬಯಾಗ್ರಫಿ ಕೂಡಾ.

ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ…..

‘ಸಾಂಗತ್ಯ’ದ ಸಂಗಾತ…

ದಿನಾಂಕ ೨.೧.೨೦೦೯ರ ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೂವರೆಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ನಾನು, ಟೀನಾ ಒಂಭತ್ತೂ ಐವತ್ತಕ್ಕೆ ಮೆಜಸ್ಟಿಕ್ ಸೇರಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಬಂದುನಿಂತಿದ್ದ ಬಿಳಿಯ ಬಸ್ಸನ್ನ ಮಹರಾಯನೊಬ್ಬ ‘ಚಿಕ್ ಮಗ್ಳೂರ್ ಬಸ್ಸು’ ಅಂದು, ನಾವು ಆಸುಪಾಸಿನ ಜನರನ್ನ ‘ಇವ್ರೂ ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಗೆ ಹೊಂಟವರಿರಬೇಕು’ ಅಂತ ಗುಮಾನಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತ ಗಾಸಿಪ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕುಂತಿರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಟೀನಾ ತಲೆಮೇಲೆ ಬೋಧಿವೃಕ್ಷ ಚಿಗುರಿ, ‘ಮತ್ತೊಂದ್ಸಲ ವಿಚಾರಿಸ್ಕೊಂಡ್ ಬಾರೇ’ ಅಂದು, ನಾನು ಹೋಗಿ ಕೇಳಲಾಗಿ ಅದೇ ಬಿಳಿ ಬಸ್ಸು ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಪೆದ್ದುತನಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೂ ಬಿದ್ದೂ ನಗುತ್ತ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದಾಗ ಟೈಮು ಹತ್ತೂ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು. ಡಿಪಾರ್ಚರಿಗೆ ಬರೀ ಎರಡು ನಿಮಿಶ ಬಾಕಿ!
~
ಹೀಗೆ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದು ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ‘ಸಾಂಗತ್ಯ’ ವತಿಯಿಂದ ಆಯೋಜನೆಯಾಗಿದ್ದ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಕ್ಕೆ. ಅರವಿಂದ ನಾವಡ, ವಾದಿರಾಜ್, ಸುಧೀರ್ ಕುಮಾರ್, ಮ್ಧು ಮೊದಲಾದ ಮಿತ್ರರು ಇದರ ಹೊನೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದರು. “ಏನೇನೋ… ಹೆಂಗ್ ಹೆಂಗೋ…” ಅಂದ್ಕೊಂಡೇ ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಳಿದ ನಾವು ಅಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುತನಕ್ಕೆ ದಂಗುಬಡಿದು ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯದಿಂದಾಗೇ ೨೯ಕ್ಕ್ಕೆ ಕುವೆಂಪು ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಭವನದಲ್ಲೊಂದು ಎ.ವಿ ಹಾಲ್ ಉದ್ಘಾಟನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೇ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲನೆಯದು! ( ಸಾಂಗತ್ಯ ಈಗ ‘ಅವರ’ ಟೀಮ್ ಆಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ನಮ್ಮದೂ ಆಗಿಹೋಗಿದೆ!!)
~
ಅದು ಬಹಳ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ರೂಪಿಸಿದ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಸಿನೆಮಾಗಳೂ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಭಿನ್ನ. ಅಲ್ಲಿ ಜಮಾವಣೆಯಾಗಿದ್ದವರೂ ಅಷ್ಟೇ… ಮೊದಲ ಸಾರ್ತಿ ಈ ಬಗೆಯ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡ್ತಿರುವವರು, ನೋಡಿ ಮಾತಾಡ್ತಿರುವವರು, ಈಗಾಗಲೇ ಸಿನೆಮಾ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸ್ಕೊಂಡವರು… ಹೀಗೇ…
ವಾಪಸು ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬರೀ ಕಥೆಯನ್ನಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಗಮನಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲ ಪಾಠವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಬೋರ್ ಆಗದಂತೆ ಇಂಥದೊಂದು ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರು ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ.
~
“ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಯವರನ್ನ ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಗೆ ಕರೀಬೇಕು ಅಂತಿದೀವಿ” ನಾವಡರು ಹೇಳಿದಾಗ ಖುಷಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದಾಗಲೇ ಪ.ಗು ಅವರು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಸಿನೆಮಾ ಹುಡುಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಚೆಂದದ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಿದ್ದರು. ಎರಡು ದಿನವೂ ನಮ್ಮೊಡನೆ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇದ್ದ ಅವರ ಸಹವಾಸದಿಂಡ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಲಾಭವೂ ಆಯ್ತು. ಸಿನೆಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ತರೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಯಾಮವನ್ನೂ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ.ಗು, ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸಬಹುದು , ಹೇಗೆ ನೋಡುಗ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ಅವರ ಸಿನೆಮಾ ಜ್ಞಾನ ಭಂಡಾರ ಅತ್ಯದ್ಭುತ.
~
ಈ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವ ಆಯೋಜಿಸಿ, ನಮಗೆ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ನಾವಡರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು ‘ಸಾಂಗತ್ಯ’ ಟೀಮ್ ಕಡೆ ಕೈತೋರಿಸಿ ಜಾರಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ನಮಗೆ ಅವಕಾಶವಾಗಿದ್ದು ಅವರ ಮೂಲಕವೇ ಆಗಿರೋದ್ರಿಂದ ನಾವೂ ಪಟ್ಟುಬಿದದೆ ಅವರಿಗೇ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳ್ತೇವೆ.
ಇನ್ನು ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇನು? ಆ ಹಸಿರು, ಕುವೆಂಪು ಮನೆ, ಕವಿ ಶೈಲ…
ಬಿಸಿ ನೀರು, ಹೊತ್ತುಹೊತ್ತಿಗೆ ರುಚಿರುಚಿಯಾದ ಊಟ-ತಿಂಡಿಗಳು, ಕಾಫಿ-ಟೀ…
ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಕೋಣೆ ಮತ್ತಿತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು…

ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ, ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಫಿಲಮ್ಮುಗಳ ಬೆಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಸಾಂಗತ್ಯ ಟೀಮ್ ಒಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಿದ ಸಿನೆಮಾಗಳು, ಅದರ ವಿವರ, ಸಂವಾದ, ಸಾರಾಂಶಗಳು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀವು www.saangatya.wordpress.com  ನಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು.  ಓದಿ, ನೀವು ಬಾರದೆ ಹೋದುದಕ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು! ಸಿನೆಮಾ ಸಂವಾದಕ್ಕೆಂದೇ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಇರುವುದರಿಂದ ನೀವೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬಹುದು.

ಮುಂದಿನ ‘ಸಾಂಗತ್ಯ’ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವದ ಕುರಿತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ- ವಿವರಗಳಿಗಾಗಿ, ಸಿನೆಮಾ ಕುರಿತ ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ saangatya@gmail.com ಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ.

ಮತ್ತೊಂದು ಸಿನೆಮಾ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಲೆಬಿಸಿ…

ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಂಗಾಳದ ಪ್ರವಾಸ ಒಂದೆರಡು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಗಳನ್ನೂ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ‘ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಒಂದು ಮಸಾಲಾ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವ’ ಅಂದುಕೊಂಡವಳಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದು, ‘ರಬ್ ನೆ ಬನಾದಿ ಜೋಡಿ’.
ಪಕ್ಕಾ ಮಿಡಲ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಪೋಸಿನ ಶಾರುಖ್ ಒಂದೇ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದುಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ನಟನೆಯನ್ನ ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಡಗರದಲ್ಲಿ ಹೀರೋಯಿನ್ನಿನ ಹೆಸರೂ ಯಾಕೋ ಗಮನಿಸಲಾರದೆ ಹೋದೆ ನಾನು. ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದಳು ಹುಡುಗಿ. ಆದರೂ….

ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದೆನಾ… ಯಾಕಾದರೂ ನೋಡಿದೆನೋ? ಒಳ್ಳೆ ‘ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ’ ಮತ್ತು ‘ಗಂಡಸ್ರ ಗೋಳು’ ಎರಡನ್ನೂ ಹದವಾಗಿ ಬೆರೆಸಿಕೊಂಡು ಅನುಭವಿಸಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು ನನ್ನ ಪಾಡು. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಂತು ನೋಡಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾನೇ. ಒಳ್ಳೆ ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದ್ಸಲ ಖುಷಿಯಾಗಿ ನೋಡಬಹುದಾದ ಸಿನೆಮಾ. ಆದ್ರೆ ನನಗ್ಯಾಕೋ ಅದು ಒಂದಷ್ಟು ತಳಮಳಗಳನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿಬಿಡ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಬೇಕಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿಬಿಡ್ತು. ಪಿಚ್ಚರಲ್ಲೇನೋ ಅವಳಿಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ‘ರಬ್’ ಕಂಡ, ಸರಿ ಹೋಯ್ತು…. ಕಾಣದೇ ಹೋಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ?
‘ಪಿಚ್ಚರಿಗೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿಡ್ತಿದ್ರು..’ ಅಂತ ತಿವಿಯಿತು ಒಳಮನಸ್ಸು.

~
ಸೂರಿ ತನ್ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ‘ಎಹೆಸಾನ್’ ಮಾಡಿದಾನೆ ಅಂದುಕೊಳ್ತಲೇ ಉಪಕಾರದ ಭಾರಕ್ಕೆ ತಗ್ಗಿ, ಅವನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಲಾಗದೆ ಹೋಗುವ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು, ಅವನನ್ನ ಗೌರವಿಸುವ, ಅನುಸರಿಸ್ಕೊಂಡುಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೊಗೊಳ್ತಾಳಲ್ಲ, ಆಗ ಆಕೆಯದು ತ್ಯಾಗ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ.
ಅವನು ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಗೌರವದಿಂದ ನಡೆಸ್ಕೊಂಡರೂ ಆತ ಪ್ರೀತಿ ಪಡೆಯಲಾರದೆ ಹೋಗ್ತಾನಲ್ಲ, ಆಗ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಪ ಅನಿಸುತ್ತ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹನೆ ಶುರುವಾಗತ್ತೆ.
ಆದರೂ,
‘ರಾಜ್’ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೂರಿಯ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಖುಷಿ ಪಡುವಾಗ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಮೂಡೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಪಾಪ, ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಎಶ್ಟು ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದಾಳೆ! ಅನಿಸಿಬಿಡ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ದಕ್ಕಿದಾಗ, ಅಮೃತ್ ಸರದ ಲೈಟುಕಂಬಗಳಲ್ಲಿ ‘ಐ ಲವ್ ಯೂ’ ಮೂಡಿಬಂದಾಗ ನನಗೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು…
~
ಈ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬಗೆಯಿಂದ ನೋಡಬಹುದು. ಮನರಂಜನೆ, ಶಾರುಖ್ ಅಭಿನಯ, ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳತೋಟಿ ಮತ್ತು ಹಸು ಮನಸ್ಸಿನ ಗಂಡಸಿನ ತೊಳಲಾಟ…
ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಒಳತೋಟಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರಿಯೇ ರಾಜ್ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ, ಯಾವುದೇ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆತನನ್ನು ಅವಳು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ಅರಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ ಒಬ್ಬ ಬೇರೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಹಾಗಂತಲೇ ಅವಳು ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಳು. ಅದು ಸೂರಿಯದೇ ನಟನೆ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿಹೋಗಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು?
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ತನ್ನ ಮೆಲೆ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ಗೌರವಿಸಿ, ಮೆಚ್ಚಿ ಆಕೆ ಅವನ ತೆಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಳೆಂದರೂ, ಆತ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಅಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಎನ್ನುವ ಮುಜುಗರ, ರಾಜ್ ತನ್ನಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿಹೋದ ಸಂಕಟ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ?
~
ಹೀಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ‘ಹನಿ’ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗಿ ನನಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಳು. ಅದು ಯಾರು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವವರೆಗೂ ಆಕೆ ಅನಾಮಧೇಯಳಾಗಿದ್ದವರೆಗೂ ನನಗೆ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ನಿರಂತರ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಒಡನಾಟವಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆಕೆ ನನ್ನ ಕಸಿನ್ ಎಂದು ಬಯಲಾದ ಮೇಲೆ (ಅವಳ ರೂಮ್ ಮೇಟಿನ ನಂಬರಿಂದ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಳು) ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯ್ತು. ಅವಳಲ್ಲೂ, ನನ್ನಲ್ಲೂ…
ತಾನ್ಯಾಗೆ, ಹೀಗೆ ಹುಚ್ಚುಚ್ಚಾಗಿ ತನ್ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುವವ ತನ್ನ ಪತಿಯಲ್ಲದ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಅನ್ನುವುದೇ ಥ್ರಿಲ್ ಆಗಿಸಿತ್ತೇ? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿದಾಗ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಈ ಘಟನೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಯ್ತು.
~
ಎಂಥದೋ ಒಂದು. ಸಿನೆಮಾ ಅನ್ನೋದು ನೋಡಿ ಮರೆಯಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ. ಅದನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸೆಮಿನಾರ್ ಮಾಡೋಕಾಗತ್ತಾ? ಗೆಳೆಯ ಗೊಣಗಿದ. ನನಗೆ ಹೇಳಲೇನೂ ತೋಚದೆ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.
ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳು ನನಗೆ ಹೊಸತಲ್ಲವಾದರೂ, ಯಾಕೋ ಕಾಡುವಿಕೆ ಹೊಸತಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕೊಂಚ ಹುಷಾರಾಗಿರಬೇಕು. ಏನಂತೀರಿ!?

ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡಿದ ಸಿನೆಮಾಗಳು

ಕಳೆದೊಂದು ವಾರದಿಂದ ರಜೆ ಮೇಲೆ ರಜೆ ಬಂದು ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಮೈ ಮುರೀತಲೇ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದ ನನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ, ಅಪಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಗುನುಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಾಡು ಯಾವುದು?
ಚಲ್ಕೆ ಪಲ್ಕೋಂ ಕೆ ಪೀಚೆ, ಚಲ್ಕ ತನ್ಹ ಆಸೂಂ ಕೊಯಿ……. ಇಕ್ ಮೀಠ ಮರ್ಜ್ ದೇನೆ, ಆನಾ ತುಮ್ ಯೂಂ ಹಿ… ಫಿರ್ ದವಾ ಕ ಕರ್ಜ್ ದೇನೆ, ಆನಾ ತುಮ್ ಯೂಂ ಹಿ….
ಕೇಳಿದೀರಾ ಈ ಹಾಡನ್ನ?

~

ಅದೇನಾಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ,
ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಕೊನೇ ದಿನ ಸಂಜೆ ‘ಮುಂಬಯ್ ಮೇರಿ ಜಾನ್’ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ನಾ, ನಮ್ಮ ಗಣೇಶ ಸಿಡಿ ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಅಂವ ಡಿವಿಡಿ ಕೊಟ್ಟ. ಮನೇಗ್ ಬಂದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಡಿವಿಡಿ ಇರ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ. ಇನ್ನೂ ಅಡ್ಗೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು, ತಮ್ಮ ಬರ್ತಾನೆ ಊಟಕ್ಕೆ. ತರಕಾರಿ… ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಗೊಣಗಾಡ್ಕೊಂಡು ಅವನಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ದಬಾಯಿಸ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಡಿವಿಡಿ ವಾಪಸು ಬಂದಾಗ ಇದ್ದವ್ರು ಯಾರು ಅನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ ವಾಗ್ವಾದ ಶುರುವಾಯ್ತು. ರಿಜಿಸ್ಟರಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಹೆಸರಿದ್ದುದು ಅವರ ಬೈದಾಟಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ಎರಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರನ್ನ ಹೊಡೆದಾಡಲು ಬಿಟ್ಟು ಡಿವಿಡಿ ಟ್ರೇ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ‘ವೆಲ್ ಕಮ್ ಟು ಸಜ್ಜನ್ ಪುರ್’. ಅರ್ರೆ! ಇದೊಳ್ಳೆ ಮಜವಾಗಿದೆ ಟೈಟಲ್ಲು… ಕವರಿನ ಮೇಲೆ ಸೈಕಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೀರೋ- ಇನ್ನು! ಹಾಗಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತಳಾಗಿ, ಅವರ ರಿಜಿಸ್ಟರಿನಲ್ಲಿ ನಾನೇ ನನ್ನ ಹೆಸರು, ಡೇಟು, ಡಿವಿಡಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆದು ಬೈ ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಬಂದೆ.

~
ಇನ್ನೀಗ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ. ಊಟ ಮಾಡ್ವಾಗ ಒಂದೋ ಓದ್ಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ನನ್ ಕಣ್ಣೆದ್ರು ಇರ್ಬೇಕು. ಇದೊಂದು ದುಶ್ಚಟ ನಂದು. ಮೂವಿ ಹಾಕಿಟ್ಟು ತಮ್ಮನಿಗೆ ಬಡಿಸಲು ಎದ್ದಾಗ ಒಂದು ದನಿ ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಬಂಗಾಳಿ ಶೈಲಿಯ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಮಿಶ್ರಣದ ಬಿಹಾರಿ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಿತ್ತು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ‘ಸೀತಾ ರಾಮ್… ಸೀತಾ ರಾಮ್…’ ಹಾಡು. ಅಂತೂ ಹೀರೋ ಅವನ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ಕಟ್ಟೆ ತಲುಪೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪಿನ ಮುಂದೆ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗಿದ್ದೆ.
ವಾರೆ ವ್ಹಾ! ಎಷ್ಟ್ ಮುದ್ದಾಗಿದೆ ಮುಂಡೇದು! ಅನ್ನಿಸ್ತು ಹೀರೋ ಮುಖ ನೋಡಿ. ಒಂದು ಆಂಗಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ದೇವಾನಂದ್ ಥರ ಕಾಣ್ತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗ. ಶುರುವಾಯ್ತು ಸಿನೆಮಾ.
ಈ ಸಿನೆಮಾದ ಕಥೆ, ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಡ್ರಾಮಾ ಮೆಟೀರಿಯಲ್ಲು. ಹವ್ಯಾಸಿ ಡ್ರಾಮಾಕ್ಕೂ, ಹಳ್ಳಿ ಡ್ರಾಮಾಕ್ಕೂ… ಎರಡಕ್ಕೂ ಸೂಟ್ ಆಗತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಹಿರಿ ಪರದೆಗೆ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಅಳವಡಿಸಿದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮಹಾಶಯರು. ಇಡಿಯ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಅನಾವರಣ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಡಂಬನೆಗಳಿವೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲೂ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಅನಿಸದಿರುವ ಹಾಗೆ, ‘ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಿ’ ಸಿನೆಮಾವಾಗದಿರುವ ಹಾಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದಾರೆ. ನಿಜ್ವಾಗ್ಲೂ ಹೇಳ್ತೀನಿ… ನಿಮಗೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಕು ಅಂತಾದ್ರೆ, ಧಾರಾಳವಾಗಿ ವೆಲ್ ಕಮ್ ಟು ಸಜ್ಜನ್ ಪುರ್ ನೋಡಬಹುದು. ಮೂರು ಘಂಟೆಯ ಈ ಸಿನೆಮಾ ಖಂಡಿತಾ ನಿಮಗೆ ‘ಸುಮ್ಮನೆ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವ’ ಖುಷಿಯ ಜತೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಚಿಂತನೆಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಾಸ್ಟ್ಯೂಮ್ಸ್, ನಟನೆ, ಸಂಭಾಷಣೆ- ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಹಿಡಿದಿಡತ್ತೆ.
ಮತ್ತೆ ಹಾಡುಗಳು!? ವ್ಹಾ! ಒಳ್ಳೆ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಅದರಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆ ಸಂಗೀತ. ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿದ ಹಾಡು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೀನಲ್ಲ, ಅದು ಈ ಮೂವೀದೇ.

ಆದ್ರೆ ನಾನು ಸಿನೆಮಾ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಕೆ ಹೋಗೋಲ್ಲ. ಮೊದ್ಲೇ ನಂಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳೋಕೆ ಬರಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ‘ಓ, ಇದು ಚೆನಾಗಿಲ್ಲ’ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಟ್ರೆ ಕಷ್ಟ.
ಇದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಕಥೆ. ಹೀರೋ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಲೆಟರ್ ಬರ್ದು ಕೊಡೋದನ್ನೇ ವೃತ್ತಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಎಲೆಕ್ಷನ್ನು- ಅದರಲ್ಲಿ ಜಮೀನ್ದಾರಿಣಿಯ ಎದುರು ಹಿಜಡಾ ನಿಲ್ಲೋದು, ಒಬ್ಬಳು ವಿಧವೆಯನ್ನ ಕಾಂಪೌಂಡರ್ರು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದ್ವೆಯಾಗೋದು, ಅಮಂಗಳ ಹೆಣ್ಣು ಅಂತ ಆಕೆಗೆ ನಾಯಿ ಜತೆ ಮದ್ವೆ ಮಾಡೋದು, ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ದುಡೀಲಿಕ್ಕೆ ಹೋದ ಗಂಡನ ಹೆಂಡತಿ ನಮ್ಮ ಹೀರೋ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟು- ಅವನ ಫೀಲಿಂಗ್ಸು, ಆ ಗಂಡ ಮನೆ ಖರ್ಚಿಗಾಗಿ ರಕ್ತ ಮಾರಿ ಹಣ ಕಳಿಸೋದು, ಕಿಡ್ನಿ ಮಾರಲಿಕ್ಕೆ ಹೊರಡೋದು… ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲ ಈ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿವೆ. ಆದ್ರೆ, ನನ್ನ ನಂಬಿ… ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ರೂ ಈ ಇಡಿಯ ಸಿನೆಮಾ ನಿಮಗೆ ಉಪನ್ಯಾಸದ ಥರ ಅನಿಸೋದಿಲ್ಲ.

~
ಕಳೆದ ವಾರ ಸಾಲು ಸಾಲು ರಜೆಗಳಿತ್ತಲ್ಲ, ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗದೇ ಮನೇಲೇ ಬೋರು ಹೊಡೀತಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂಡಷ್ಟು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನ ನೋಡಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ತನಕ ಉಪನಿಷತ್ತು ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಇದೀಗ ಬ್ರೋಕನ್ ಬ್ಯಾಂಗಲ್ಸ್ ಓದಲೆಂದು ತಯಾರಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ, ಆ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಓವರ್ ನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇದನ್ನು ಓದಲು ಒಂದು ಡೈವರ್ಶನ್ ಬೇಕು ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಗೋಜಿಗೆ ಬಿದ್ದ ನಾನು ನೋಡಬೇಕಾದ ಸಿನೆಮಾಗಳಷ್ಟೇ ನೋಡಬಾರದ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿಬಿಟ್ಟೆ! ಎಗ್ಸಾಂಪಲ್ಲು- ಅಗ್ಲಿ ಔರ್ ಪಗ್ಲಿ!!  ಛಿ, ಆಫೀಸಲ್ಲೂ ವಾಮಿಟ್ ಬರೋಹಾಗಾಗ್ತಿದೆ ನಂಗೆ ಅದನ್ನ ನೆನೆಸ್ಕೊಂಡು. ಈ ಸಿನೆಮಾದ ಫಸ್ಟ್ ಸೀನೇ ಮಲ್ಲಿಕಾ ಶೆರಾವತ್ ವಾಮಿಟ್ ಮಾಡೋದು!

ಇನ್ನು, ನಾನು ನೋಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಒಳ್ಳೇ ಸಿನೆಮಾ- ಎ ವೆಡ್ನೆಸ್ ಡೇ. ಇದನ್ನ ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು ಲೇಟಾಯ್ತು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಲೇಖನಗಳನೆಲ್ಲ ಓದ್ಕೊಂಡು ನೋಡೋಕೆ ಕುಳಿತಿದ್ದು, ಸಿನೆಮಾದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಕಸಿದುಕೊಂಡುಬಿಡ್ತು. ಆದ್ರೇನು? ನಮ್ಮ ನಾಸಿರುದ್ದಿನ್ ಷಾ, ಅನುಪಮ್ ಖೇರರ ನಟನೆಯನನ್ ಮಾತಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಆನಂದಿಸೋಕಾಗಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?
ನಾಸಿರುದ್ದಿನ್ ಅಂದ್ಕೂಡ್ಲೆ ನಂಗೆ ಇದೇ ವೇಳೆ ನೋಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಿನೆಮಾ ನೆನಪಾಗ್ತಿದೆ. ಅದು- ‘ಜಾನೇ ತೂ, ಯಾ ಜಾನೆ ನಾ…’ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಪಾತ್ರ ಮಜವಾಗಿದೆ. ನಿಜ್ವಾಗ್ಲೂ ಅವ್ರೊಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ನಟ. ( ಇದ್ನ ಹೇಳೋಕೆ ನಾನೇ ಆಗ್ಬೇಕಾ? ಅಂದ್ಕೊಳ್ಬೇಡಿ ಮತ್ತೆ…)

~
ಬಿಡಿ…  ಸುಮ್ನೆ ಹರಟ್ತಿದೀನಿ. ನಂಗಿನ್ನೂ, ‘ಇಕ್ ಮೀಠಾ ಮರ್ಜ್ ದೇನೆ…’ ಯ ಗುಂಗು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದ್ಕೆ, ನಿಮ್ ಜೊತೆ ಅದನ್ನ ಹಂಚ್ಕೊಳೋಣ ಅಂತ ಇದ್ನ ಬರೆದೆ ಅಷ್ಟೆ.
~
ಸರೀ, ತಮ್ಮನಿಗೆ ಊಟ ಬಡಿಸೋಕೆ ಎದ್ದವಳು ಟೈಟಲ್ಸ್ ನೋಡೋದ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ನಲ್ಲ, ನಿರ್ದೇಶಕರು ಯಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಹಾ… ಓಹೋ… ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಾಲು ಬಂತು. ಅದು-
ಡೈರೆಕ್ಟೆಡ್ ಬೈ- ಶ್ಯಾಮ್ ಬೆನಗಲ್.