ಶ್ರೀ ರಾಮ ಸೇನೆಯ ‘ಕಪಿ ಚೇಷ್ಟೆ!’

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪಡೆ ತನಗೆ ಸೇರದೇ ಹೋಗುವ ಸಂಗತಿಯನ್ನ ಈ ಪರಿಯ ಹಿಂಸೆಯ ಮೂಲಕ ವಿರೋಧಿಸತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಈ ಜನರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವರಾದರೂ ಯಾರು? ಇದು ರಾಮಸೇನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಾತಲ್ಲ. ಇದು, ಶಿವಸೇನೆಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವಂಥದ್ದು, ಕ.ರ.ವೇ ಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವಂಥದ್ದು. ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯಷ್ಟೇ ಭಾಷಾಂಧತೆ- ರಾಷ್ಟ್ರಾಂಧತೆಗಳೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ. 

ಈ ಘಟನೆ ಕುರಿತು ಬರೆದಿರುವ ಇತರ ಬ್ಲಾಗ್ಗೆಳೆಯರು: ಸಂಕೇತ್, ದಾರಾಶಿಕೋ, ಟೀನಾ. ಈ ಬ್ಲಾಗುಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಚರ್ಚಿಸಬಹುದಾದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಯಾಮಗಳಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಬನ್ನಿ… ಈ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಇತರ ಲೇಖನಗಳಿದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿ.

ಅವಳೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ.
ದೂರದೂರಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದವಳು ರಜೆಗೆಂದು ಶ್ರೀನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಹೊತ್ತು ಕಳೀಬೇಕಲ್ಲ? ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೈಕಲ್ಲು ತುಳಿದುಕೊಂಡು ಊರು ಸುತ್ತಿದಳು. ಅದೆಲ್ಲಿದ್ದನೋ ಅವಳ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ? ಸೈಕಲ್ಲು ತುಳೀತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ತೊಡೆಗೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದ. ಅಷ್ಟೇ… ಪುಟ್ಟ ಜೀವ ಉರುಳಿ ಬಿತ್ತು.
ಈ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅವಳನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ?
ಆಕೆ ಜೀನ್ಸ್ ತೊಟ್ಟಿದ್ದಳಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ!

ತಾಲಿಬಾನ್!!
ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೆ ಸಾಕಲ್ವೆ? ನೂರೆಂಟು ಭೀಭತ್ಸಗಳು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಸುಳಿದು ಹೋಗುತ್ತಲ್ವೇ?
ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ಕು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಹುಡುಗಿಯ ತುಟಿ ಹರಿದಿದ್ದು, ಪರಕೀಯನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದವಳ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದು, ಮಾಡ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸ್ಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನ ನಡು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಜಪ್ಪಿದ್ದು ॒ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಮನಸಲ್ಲಿ ಪೆರೇಡು ಮಾಡಿದವು ತಾನೆ?

ಶುರುವಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ಹುಡುಗಿಯ ಕಥೆ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ? ಅದು ಸತ್ಯ ಘಟನೆ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಶ್ರೀನಗರದಲ್ಲೇ ನಡೆದಿದ್ದು. ಮತಾಂಧ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಕೈಲಿ ಹುಡುಗಿ ಸತ್ತಿದ್ದು…
~

ನನಗೊಂದು ಘಮಂಡ್ ಇತ್ತು. ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಇತ್ತು, ಇದೆ… ಅದು, ನಾನು ‘ಹಿಂದೂ’ ಅನ್ನುವ ಘಮಂಡ್. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಉಳಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮ ಉಳಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮೈ ಕೈ ಮುಟ್ಟೋದಿಲ್ಲ, ಅವಮಾನಿಸೋದಿಲ್ಲ ಅಂತೆಲ್ಲ ನನ್ನ ವಾದವಾಗಿತ್ತು ( ಕೆಲವು ಅಪವಾದಗಳ ಹೊರತಾಗಿ). ಗಂಧದ ಮರಕ್ಕೂ ವರಳೆಯ ಕಾಟ ಇರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದು ಯಾಕೆ ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ವೋ? ಸನಾತನ ವಟ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ಈಗ ವಿಷ ಕ್ರಿಮಿಗಳು ಹೊಕ್ಕಿವೆ. ಮರ ಉಳಿಸ್ತೇವೆ ಅಂತ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಒಳಗೊಳಗೆ ಕೊರೆದು ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಕ್ರಿಮಿಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ್ಲೇ ಇವತ್ತು ‘ರಾಷ್ಟ್ರ’, ‘ಹಿಂದೂ’ ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡುವವರು ಅನುಮಾನಗಳಿಗೆ, ಅಪವಾದಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿರೋದು ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಅನಿಸೊದೇನು ಬಂತು? ಗ್ಯಾರೆಂಟಿಯೇ ಇದೆ!

ಸರಿ… ಈಗಾಗಲೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಹರಟ್ತಿದೇನೆ ಅನ್ನೋದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿರಬಹುದು. ಶಿರೋನಾಮೆಯಲ್ಲೇ ಅದರ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿದೆಯಲ್ಲ? ನಡೆದ ಘಟನೆ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ವರದಿ ಕೊಡೋದಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು ನನಗೆ.
ನಿಜ ಹೇಳಿ… ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹೊಡೆಯೋದು, ಬೀಳ್ಸೋದು, ಹಿಂಸಿಸೋದು ನಿಮಗೆ ಸರಿ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ? ಇದು ಸಂಸ್ಕೃತೀನಾ? ಅಬ್ಬ… ಎಂಥ ದುರಹಂಕಾರ! ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಥರದ ಮನ್‌ಮಾನಿಯಿಂದ ಯುವ ಜನರಲ್ಲಿ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿಬಿಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋದು ಮೂರ್ಖತನವಲ್ವಾ? ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪಡೆ ತನಗೆ ಸೇರದೇ ಹೋಗುವ ಸಂಗತಿಯನ್ನ ಈ ಪರಿಯ ಹಿಂಸೆಯ ಮೂಲಕ ವಿರೋಧಿಸತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಈ ಜನರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವರಾದರೂ ಯಾರು?
ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾರಕ ಅನಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಗತಿಯನ್ನ ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಅವಕಾಶವಿದೆಯಲ್ಲ… ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲೀಗಲ್ ಅನಿಸುವ ಕೆಲಸ ಯಾರೋ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ ಅಂದ್ರೆ ಅದನ್ನ ವಿಚಾರಿಸ್ಕೊಳೋಕೆ ಕಾನೂನಿದೆ, ಪೋಲಿಸರಿದ್ದಾರೆ. ನಡು ರಾತ್ರೀಲಿ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ವಿಷಯ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತು- ಇಂಥಿಂಥ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅದು ನಡೀಬಾರ್ದು ಅಂತೆಲ್ಲ ವಾದಗಳಿವೆಯಾ? ದೂರು ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನ ನಿಲ್ಸೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿ. ಅಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿನ ಅವಕಾಶ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು, ಈ ಥರದ ಗೂಂಡಾಗಿರಿ! ಇದು, ಇತ್ತೀಚಿನ ಟ್ರೆಂಡು.

~
ಇಲ್ಲೀಗ ನಾನು ಪಬ್‌ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಗಳ ಪ್ರೋತ್ಸಹವಿಲ್ದೆ ಅದು ನಡೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ಅಂದ್ರೆ, ಜನರೇ ಚುನಾಯಿಸೋದು ತಾನೆ? ಅಲ್ಲಿಗೆ- ಮೆಜಾರಿಟಿ ಜನರ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇರುತ್ವೆ ಅಂತಾಯ್ತು. ದಣಿದ ಮಾನವ ಜೀವಿ ಹೀಗೆ ಸುರಾಪಾನ, ನೃತ್ಯ ಗೋಷ್ಠಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಎಲ್ಲ ಕಾಲದ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದ, ಎಲ್ಲ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ- ಇರುವ ರಿವಾಜು. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನ ಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಂದ್ಕೊಳ್ತೀನಿ.
ಇನ್ನೀಗ ಹೊಸತಾಗಿ ‘ಪಬ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ’ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋದೇನಿದೆ?

ಮಜದ ಸಂಗತಿ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ…
ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅಂಗ್ಲ ಅಧಿಕಾರಿ ಭಾರತದ ಬುರ್ಖಾ ಪದ್ಧತಿ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದ. ಆಗ ನಮ್ಮ ‘ಕಾವಲುಗಾರ ಪಡೆ’, ಅದು ನಮ್ಮ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲ, ಮೊಘಲರಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಫುಲ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇತ್ತು, ಬುರ್ಖಾ ಇತ್ಯಾದಿಯೆಲ್ಲ ಅವರಿಂದಲೇ ಬಂದಿದ್ದು… ಹೀಗಾಗೇ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಂಥದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ- ಮೊದಲಾಗಿ ವಾದಿಸಿತು.
ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ- ಹಿಂದೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಹೆಂಗಸರು ‘ಗೂಂಘಟ್’ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊರಗೆ ಬರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಲಜ್ಜಾವತಿಯರಾಗಿದ್ರು, ಮನೆಗೆ ಆತುಕೊಂಡಿರುತಿದ್ರು… ಮೊದಲಾಗಿ  ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು!
ಹಾಗಾದರೆ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಯಾವುದು? ಅದು ಹರಿಯುತ್ತ ಹರಿಯುತ್ತ ಜತೆ ಸೇರಿದ ಕಿರುತೊರೆಗಳನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಬಂದುದಲ್ವೇ?
ದಿನ ದಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ವರದಕ್ಷಿಣೆ ದುರಾಸೆ, ಮಾನಸಿಕ- ದೈಹಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳಿಂದ ಸಾಯ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಭ್ರೂಣವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಾಯ್ತಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ದೇಶ ತಲೆತಗ್ಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ವಾ? ಯಾವುದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ? ಅದನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವ್ತಿರೋರು ಯಾರು? ಬದಲಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಗಂಡಸಿನ ಜತೆಜತೆಗೂ ದುಡೀತಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಾ, ಅಥವಾ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ‘ಪ್ರಗತಿ’ಯ ನಂತರವೂ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ತಲೇ ಬಂದಿರುವ ಗಂಡಸರಾ? ಯಾವ ಮಾನದಂಡದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಳೆಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ ಇವರು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನ?
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ,, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಂದ್ರೆ ಏನು?
ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮೂಲವನ್ನ ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೂ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಉಳಿದುಬಂದಿರುವ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನ ಯಾರೋ ಒಂದಷ್ಟು ಪುಂಡರು ಉಳಿಸಿಕೊಡ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಮೂರ್ಖತನವಲ್ವೆ?
ಹೀಗೆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ತನ್ನನ್ನ ತಾನು ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರೋದ್ರಿಂದ್ಲೇ ಇವತ್ತಿಗೂ ಭಾರತದಂಥ ಭಾರತ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಈ ಥರದ ಕಾವಲಿನವರಿಂದಲ್ಲ.
~

ನಾನು ನೋಡಿದೇನೆ… ಅಷ್ಟುದ್ದ ಜಡೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡು, ಕುಂಕುಮವಿಟ್ಟು ಪೋಸು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಕಾವಲುಗಾರರ ಮಾನದಂಡದ ಪ್ರಕಾರ ‘ಅನೈತಿಕ’ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದೇನೆ. ಆದರೆ ಆಕೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದುದು ನೀತಿ ಬಾಹಿರ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಮೆಚ್ಯೂರ್ಡ್ ಹೆಣ್ಣು ಹುಡುಗಿ. ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದರ ಫಲ ಉಣ್ಣಲು ರೆಡಿಯಿದ್ದವಳು, ಅದನ್ನ ಸರಿದೂಗಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಛಾತಿಯಿದ್ದವಳು ಅವಳು.
ಆದರೂ ಅಂಥ ಕೆಲಸ ಈ ಥರದವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ‘ಅನೈತಿಕ’ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಬಲ್ಲೆ. ಅಟ್ ದ ಸೇಮ್ ಟೈಮ್, ಪಾಷ್ ಆಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪಟ ಸಾಂಪ್ರದಯಿಕವಾಗಿದ್ದುದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ.  ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದಷ್ಟೇ, ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವ, ಒಬ್ಬ ಮಾಡ್ ಹುಡುಗಿಗೆ ತನ್ನ ಧರ್ಮ- ದೇಶ- ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬಗ್ಗೆ ಇರಲೂಬಹುದು.  ಆಡಂಬರಕ್ಕಿಂತ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ, ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎದ್ದು ತೊರುತ್ತದೆಯಲ್ವೇ?

ಹ್ಹ್! ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಳೆಯುವುದು ಎಂಥ ಮೂರ್ಖತನ!
~
ನನ್ನ ಮುನಿಸಿರೋದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶೈಲಿಯ ಬಟ್ಟೆಗಳ್ನ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದ್ರು ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಪುಂಡರು ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಮೈಮುಟ್ಟಿದರಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ.  ಹಾಗೊಬ್ಬ ಪರ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಮೈಮುಟ್ಟುವ ಅಧಿಕಾರ ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರು?
ಪರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಾಯಿ ಸಮ, ತಂಗಿ ಸಮ ಅಂತೆಲ್ಲ ಭಾಷಣ ಬಿಗೀತಾರಲ್ವೆ?
ಅವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು ತಾನೆ? ಹಾಗೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸೋದ್ರಿಂದ ಅವರಿಗೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಬಹುದು ಅನಿಸಿತು ತಾನೆ? ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲು ಸಭ್ಯವಾದ ಅದೆಷ್ಟು ದಾರಿಗಳಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಒಳಗಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವೇರ್‌ನೆಸ್ ಬೆಳೆಸದೆ ಹೀಗೆ ತೋರ್ಪಡಿಕೆಯ ಮಾರ್ಪಾಟುಗಳನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಒತ್ತಾಯಿಸೋದು ಅದೆಂಥ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯ!? ಹೋಗಲಿ, ಖುದ್ದು ಈ ಪಡೆಗಾದರೂ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿದೆ? ಎಷ್ಟು ಗೌರವವಿದೆ? ಈ ಮಟ್ಟದ ಅಸಹಿಷ್ಣುಗಳಾಗಿರುವ ಇವರು ‘ಹಿಂದೂ’ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾದರೂ ಲಾಯಖ್ಖಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೌಲ್ಯ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಖಂಡಿತ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕಾಳಜಿ ಇರಬೇಕು. ಅದನ್ನ ಮನ ಬಂದ ಹಾಗೆ ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು, ಸಮಾಜ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡಿರಬೇಕು.
ಇದು ರಾಮಸೇನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಾತಲ್ಲ,.. ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವ ಶಿವಸೇನೆಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವಂಥದ್ದು. ರೇವ್ ಪಾರ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ, ಪಬ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಕಾನೂನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಪೋಸು ಕೊಡುವ ಕ.ರ.ವೇ ಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವಂಥದ್ದು.
ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯಷ್ಟೇ ಭಾಷಾಂಧತೆ- ರಾಷ್ಟ್ರಾಂಧತೆ (ತಮಿಳು ನಾಡು, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ‘ರಾಜ್ಯಾಂಧತೆ!)ಗಳೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ. 
~
ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ…
ಇದೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನ ಯಾವತ್ತೋ ಡಿಸ್ಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಮಂಗಳೂರು ಘಟನೆ ಇದಕ್ಕೆ ನೆವವಾಗಿ ಒದಗಿಬಂತಷ್ಟೆ.

ಸುಮ್ಮನೆ ರಾಮನನ್ನು ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಪುಂಡಾಟಿಕೆಗೆ ಎಳೆದು ತಂದು ಹಾಳು ಮಾಡ್ತಿರೋದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಬೇಸರವಿದೆ. ಮಾಡಬಹುದಾದ, ಮಾಡಬೇಕಿರುವ ರಚನಾತ್ಮಕ ಕೆಲಸಗಳು ಸಾವಿರ ಬಿದ್ದಿವೆ. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯೀಗ ಪ್ರೈಮರಿ- ಹೈಸ್ಕೂಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಂತು ನಮ್ಮ ಮಂಗಾಟಗಳನ್ನ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ- ಆ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಲಿದೆ. 

ನಾವು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರುವ ಬದಲು, ‘ಸಂಸ್ಕೃತಿ’ ಉಳಿಸುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ – “ಹೋಗ್ರಯ್ಯಾ, ನಮ್ಮದನ್ನ ಉಳಿಸ್ಕೊಳೋಕೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಅನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ಕಿವಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ,
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ…
ತಾಲಿಬಾನಿಗೊಂದು ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದ ಹುಡುಕಬೇಕಾದೀತು ಮತ್ತೆ!