ಅಲರಾಮ್ 22 : ಪ್ರಾಣ್ ನೀಳ್ಗತೆ ಅಥವಾ ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿ

ಮಾರ್ಚ್- 2003. ದೆಹಲಿಯ ಸ್ಮಶಾನ.

ಅದಾ ಇಸ್ತರ್, 95ನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಗಳು ಅವಳನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಲು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಡೈರಿ, ಆ ಡೈರಿಯನ್ನು ನಾನು ಸತ್ತಮೇಲೆ ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಇಸ್ತರ್ ತನ್ನ ಕೊನೆಯದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಅವಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಓದುವ ಕಾತರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಅವಳು ತೆರಳಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಾಳೆ.

ಬೇರೆಯವರ ಡೈರಿಯನ್ನು ಕದ್ದು ಓದುವುದು ಮೂರ್ಖತನ ಎಂದು ಆ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದಾದ ನಂತರ “ಮೇರಿ, ನಿನಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವ ಮನಸ್ಸು ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಓದು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಬರೆದಿರುತ್ತದೆ.

ಮೇರಿಯು ಅವರ ಮನೆಯ ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೆ ಅವಳು ಓದುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.
ಮನ್ಯುಷ್ಯರಿಗೆ ಎಷ್ಟೊ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಆಸೆಗಳಿರುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ತಿಮಾಡಲು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಒಂದು ಗಡಿಯಾರದ ತರಹ ಅದು 12ರಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ 1 2 3 ಎಂದು 12ಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಮನ್ಯುಷರಿಗು ಅನ್ವಯದ ಜೀವನ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಜೀವನ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಜೀವನ 12ಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿ 11 10 9 ಎಂದು 12ಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವುದು. ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲವೆ..? ಓದುತ್ತಾ ಹೋಗಿ.

ಅದರ ಮುಂದಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಅದಾ ಇಸ್ತರ್ ಏನನ್ನೊ ಲಿಖಿಸಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಡಿಯಾರ ಸಿಗುವುದು. ಮೇರಿ ಆ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನೋಡಲು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೆ ಇದ್ದ ಆ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಿನ್ನವಿರುತ್ತದೆ. ಏನೆಂದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಗಡಿಯಾರಗಳ ತರಹ 12 1 2 ಹಾಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು 12 11 10 ಹೀಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

1900, ಸಂಜೆ 7 ಘಂಟೆ, ಪಣಜಿ, ಗೋವ.
ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಾರ್ಕ್ ಡೇವಿಡ್‍ಸನ್‍ನ ಬಳಿ ಯರೊ ಏನೊ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತಾನೆ. ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಸೀದ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಸತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಬಂದು ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತುಕೊಂದು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವನಿಗೆ ಶಾಕ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ತಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ತೀರ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಗು ಚಿಕ್ಕ ಮುದುಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಡೇವಿಡ್‍ಸನ್ ಶಾಪ ತಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮಗುವನ್ನು ಅವನು ಮಂಡೋವಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲು ಹೊರಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ಕೊಲೆ ನಡೆದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಪೆÇೀಲೀಸ್‍ಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅದು ಬ್ರಿಟೀಶ್ ಭಾರತ. ಪೆÇೀಲೀಸ್‍ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಡೇವಿಡ್‍ಸನ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಲಾಯನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ 4 ಕಿ.ಮಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಂದು ಓಲ್ಡ್ ಏಜ್ ಹೋಮ್‍ನ ಎದುರಿಗೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಜೀಸಸ್ ಸೇವ್ ಹಿಮ್, ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಸುಮಾರು 15 ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ ಹಾಗು ಹುಡುಗ ಮುತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆ ಓಲ್ಡ್ ಏಜ್ ಹೋಮ್‍ನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಯುವಕಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಯವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹೇ ಜೀಸಸ್ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಆ ಯುವಕ. ಅವನು ನಾನು ಈ ಮಗುವನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಬಳಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಕನಿಕರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮಗುವನ್ನು ಅವಳು ಎತ್ತುಕೊಂಡು ಓಲ್ಡ್ ಏಜ್ ಹೋಮಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಜೀವ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಮಗುವೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಾಣ್, ಪ್ರಾಣ್ ಡೇವಿಡ್‍ಸನ್.
ಮೇರಿ ಓದುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಇದೆಂತಹ ವಿಚಿತ್ರ ಕಥೆ. ಎಂದು ಒಂದು ಸಿಗ್ರೇಟ್ ಅನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ನನಗೆ ಜೀವ ಕೊಟ್ಟ ಆ ಹೆಣ್ಣು, ಮರ್ಲೋವ ಲೋಗನ್, ನನ್ನ ಸಾಕುತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಲೋಗನ್ ಚರ್ಚ್ ಎಂದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ವಭಾವದವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅಂದಿನ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯುದ್ದ ಹಾಗು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳು ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂಚಾರ್ಜ್ ಆಗಿ ಮರ್ಲೋವ ಹಾಗು ಲೋಗನ್ ಚರ್ಚ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮನೆಯು ಅವರದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವನ್ನು ಅವಳು ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮುದುಕ ಮುದುಕಿಯರನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಮಗು ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಈ ಮಗು ಇನ್ನಮೇಲಿಂದ ಈ ಮಗು ನನ್ನ ಮಗುವಿನ ತರಹ.

ಈ ಮಗುವಿನ ಹೆಸರೇನು..? ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.
ಆಗ ಅವಳು ಈ ಮಗುವಿಗೆ ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡಬಹುದು..? ಹಿ ಇಸ್ ಮೈ ಸೌಲ್ ಎಂದು ಮರ್ಲೋವ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.
ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬಳು ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಪ್ರಜೆ, ಇಸ್ ಹಿ ಯುವರ್ ಸೌಲ್..? ನೇಮ್ ಹಿಮ್ ಪ್ರಾಣ್ ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಪ್ರಾಣ್ ಮೀನ್ಸ್ ಸೌಲ್… ಎಂದು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥ ಹೇಳಿದಳು.
ಸೋ ಹಿಸ್ ನೇಮ್ ಇಸ್ ಪ್ರಾಣ್.. ಎಂದು ಮರ್ಲೋವ ಘೋಶಿಸಿದರು.

ಹೀಗೆ ಒಂದು 5 ವರ್ಷ ಕಳೆಯಿತು. ಈ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಲೋಕದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆಗ ತಿಳಿದದ್ದು ಅಷ್ಟೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರಾತ್ರಿ ತಿಂಡಿ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಇಷ್ಟೆ. ಇನ್ನೇನು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನನ್ನಂತೆಯೆ ಬಿಳಿ ಕೂದಲಿನ ಮುದುಕ ಮುದುಕಿಯರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಬಳಿ ನೀವು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕುತ್ತೀರ..? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅವರೆಲ್ಲ ಇನ್ನು 2 ವರ್ಶ ಒಂದು ವರ್ಷ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ನಾನು ಇನ್ನು 1 ವರ್ಷ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ವರ್ಷವೆಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾತರವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಕೇಳಿದೆ.

ಡ್ಯಾಡ್ ವರ್ಷವೆಂದರೆ ಏನು.?
ವರ್ಷ ಎಂದರೆ ವರ್ಷ, ಈಗ ನೋಡು ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಗತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರಾತ್ರಿ ಆಗತ್ತೆ ಅದು ಒಂದು ದಿನ. ಹೀಗೆ ಇಂತಹ 365 ದಿನವಾದರೆ ಅದೆ ಒಂದು ವರ್ಷ. ಎಂದರು.
ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ.

ನನ್ನ ಸಾಕುತಂದೆ ತುಂಬಾ ಸೀದಾ ಮನ್ಯುಷ್ಯ. ಯಾವಾಗಲು ಯಾರೊ ಹೆಣ್ಣು ಕಿರಚುವ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಒಂದೊಂದು ದಿನ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪ ಎತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೇನು ತೊಂದರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

5 ವರ್ಷ ಕಳೆಯಿತು.
ಈಗ ಈ 5 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆಯಲು ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತನೆ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ವೀಲ್ ಚೇರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಸ್ವಲ್ಪವಷ್ಟೆ. ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಟವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಎತ್ತರವಾದ ದಪ್ಪವಾದ ಗಂಡಸು ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರು. ಅವರ ಮುಖ ಬಹಳ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಂತಹ ಕೂಟಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವತ್ತು ಹೋದೆ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.
ಹೈ ಪ್ರಾಣ್, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಡೇವಿಡ್‍ಸನ್ ಎಂದು.
ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು.
ನನಗೆ ಅದೇನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೈ ಎಂದೆ.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೇಬಿನಿಂದ ಏನೊ ಒಂದು ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊ ನನ್ನ ಗಿಫ್ಟು ಇದು ಎಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಆ ಗಿಫ್ಟ್ ಯಾವಾಗಲು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲೆ ಇರಬೇಕು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು.

ನನ್ನ ತಾಯಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಪ್ರಾಣ್ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡು. ನನಗೆ ಯಾವಾಗ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿದಿದೆ ಅವಾಗ ನೀಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಡಬ್ಬ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.
ಕೂಟ ಮುಗಿದ ನಂತರ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಒಬ್ಬರು ಬಂದು, ನೀವು ಏಕೆ ಪ್ರಾಣ್‍ನನ್ನು ಚೈತನ್ಯ ಗುರೂಜಿಯ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಾರದು..?
ನನಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ, ಎಂದರು ನನ್ನ ತಾಯಿ.
ನೀವು ಒಂದು ಸಲ ಹೋಗಿಬನ್ನಿ ಆಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡಿ ಎಂದರು.
ಸರಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿದರು.
ನಾನು ನನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗು ಹೋಗೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಅಂತಹ ಭಾಗ್ಯ ನನಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಚೈತನ್ಯ ಗುರೂಜಿಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ನನಗೆ ಅಲ್ಲೇನು ನಡೆಯಿತು ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿರುವುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಡೆಯಲು ಕಲೆತಿದ್ದೆ!
ಅಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯಿತು ಎಂದು ನನಗೆ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು. ಅದನ್ನು ಆಮೇಲೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಹೀಗೆ ಮತ್ತೂ 5 ವರ್ಷಕಳೆಯಿತು. ಈಗ ನಾನು ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಕೋಲಿನ ಸಹಾಯದೊಂದಿಗೆ. ಹಾಗು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಕ್ತಿ ಬಂದಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ ಬಂದರು.
ಹೈ ಪ್ರಾಣ್, ಎಂದರು.
ನಾನು ಹೈ ಎಂದೆ.
ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಆಟವಾಡಲು ನೋಡು ನಾನು ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ್ದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರು.
ನಾನು ನೋಡಿದೆ. ಅವಳು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಹೈ ಎಂದಳು.
ಹೈ ಎಂದೆ ನಾನು.
ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅದಾ ಇಸ್ತರ್, ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೇನು..?
ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಾಣ್, ಎಂದೆ.
ನೈಸ್ ನೇಮ್ ಎಂದಳು ಅವಳು.
ನಾವಿಬ್ಬರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಟವಾಡಿದೆವು. ಆಮೇಲೆ ಸಂಜೆ ಊಟ ಮಾಡಿದೆವು.
ಊಟ ಮಾಡಿ ನಾನು ಮಲಗಲು ಹೋದೆ. ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳು ಪ್ರಾಣ ಪ್ರಾಣ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು.
ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಾಣ ಅಲ್ಲ ಪ್ರಾಣ್ ಅಷ್ಟೆ ಎಂದೆ.
ಸರಿ ಬಾ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು.
ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರು ಹೋದೆವು.
ನಿನಗೆಶ್ಟು ವರ್ಷ..?
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅದಾ, ನಿನಗೆ..?
ನನಗೆ 8 ವರ್ಶ, ನೀನು ಮುದುಕನ..?
ಹಾ, ಹಾಗೆ ಏನೊ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾ..?
ಹಾ ಎಂದೆ.
ಅವಳು ಮುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚನವಾಯಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ “ಅದಾ.. ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ ನೀನು?” ಎಂದು ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಅದಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋದಳು.

ಮೇರಿ ಮತ್ತೆ ಓದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು.

 

Advertisements

ಥೇರಿಯರ ಹಾಡು

ಥೇರಿಯರ (ಹಿರಿಯ ಬೌದ್ಧ ಬಿಕ್ಖುಣಿಯರು) ರಚನೆಗಳ ಅನುವಾದ ಯತ್ನವಿದು….

ನನ್ನಿರುವ ಕಾಂತಿ, ಕಣ್ ಹೊಳಪು
ರೂಪ, ಮೈಬಣ್ಣಗಳಿಂದ
ನೆರಕೆಯ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿಸುತಿದ್ದೆ.
ಮೂರ್ಖ ಗಂಡಸರನ್ನ ಸೆಳೆಯಲಿಕ್ಕಾಗಿ
ದೇಹವಲಂಕರಿಸಿ ನಿಂತು
ಕೋಠಿ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ಕಾಯುತಿದ್ದೆ.
ಬೇಟೆಗಾತಿಯ ಹಾಗೆ ಹೊಂಚುತ್ತ
ನನ್ನಾಭರಣಗಳ ಕುಲುಕಿ ಸೆಳೆದು
ಮೋಹದ ಬಲೆಗೆ ಕೆಡವುತಿದ್ದೆ,
ಬಿದ್ದವನ ಕಂಡು ಗುಂಪು ಸೀಳುವಂತೆ
ಅಬ್ಬರಿಸಿ ನಗುತಲಿದ್ದೆ.

ಈಗ…
ಅದೇ ದೇಹ ದುಪ್ಪಟಿ ಕಾವಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ;
ತಲೆಗೂದಲು ತೆಗೆದು ಸಪಾಟು.
ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಅಲೆದ ದಣಿವಲ್ಲಿ
ಮರದ ಬೊಡ್ಡೆಗೆ ಮೈಯಾನಿಸಿ ಕೂತಿದೇನೆ.
ಯಾವ ಯೋಚನೆಯೂ ಇಲ್ಲದ
ನಿತ್ಯಾನಂದ ಸ್ಥಿತಿಯ  ಪಡೆದಿದೇನೆ.
ಎಲ್ಲ ಬಂಧಗಳ – ಮನುಷ್ಯ , ದೈವಿಕ ಬಂಧಗಳೆಲ್ಲದರ
ಹೊರೆ ಇಳಿಸಿ ಹಗುರಾಗಿದೇನೆ,
ತಣ್ಣಗೆ ಒಬ್ಬಂಟಿ, ಎಲ್ಲ  ಬಂಧಗಳ ಕಳಚಿ.
– ವಿಮಲಾ (ದೊರೆಸಾನಿ)

~

ನಾನೀಗ ಮುಕ್ತಳು!
ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಳು!!
ಒರಳು, ಒನಕೆ, ಮೂತಿಮುರುಕ ಪತಿಯ ಬಂಧ ಕಳಚಿ
ನಾನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಳು..
– ಮುತ್ತಾ

~

ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತ
ಬೆರಳ ತುದಿಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಗೆಳತಿಯರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯೂರಿ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಕಾಲು ಸಾಗದೆ ಕೃಶ ಶರೀರವಿದು ನೆಲವನಪ್ಪುತ್ತಿದೆ.
ಓಹ್! ಈ ದೇಹದ ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು
ನಾನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,
ಮನಸ್ಸು ಅದರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದೆ!
– ಧಮ್ಮಾ

~

ಪುನ್ನಾ,
ಸಕಲ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಬೆಳೆ- ಬೆಳಗು,
ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದಿರನಂತೆ.
ಪಡೆದುಕೋ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ,
ಸಂಪನ್ನಳಾಗು
ಕತ್ತಲ ರಾಶಿಯ ತೊಡೆದು.
– ಪುನ್ನಾ

ಹಳಬನಾಗೋದಿಲ್ಲ ರಾಮ….

ch39

ನಕ್ಕರೆ, ನೋಡಿದರೆ, ಬೆವರಿದರು – ಸೀನಿದರೂ ಮಕ್ಕಳಾಗ್ತವೆ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ.
ರಾಮ ನಡೆದಲ್ಲೆಲ್ಲ ರೋಮ ಉದುರಿಸಿದ್ದನೇನೋ!
ನಮ್ಮ ಬಹಳಷ್ಟು ಗಂಡಸರಿಗೆ ಸಂಶಯ ವಂಶವಾಹಿ!!
~
ಬೆಂಕಿಗೆ ಸೀತೆಯನ್ನ ಸುಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ
ರಾಮನ ಸಂಶಯವನ್ನೂ…
~
ಹಳಬನಾಗೋದಿಲ್ಲ ರಾಮ, ಅವನ ಕಥೆಯೂ…
ಇಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಗಳು ಇನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ
ಅನುಮಾನದಲ್ಲಿ.
~

ರಾಮನಿಗೆ ಅಗ್ನಿದಿವ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಮಡಿವಾಳನ ಮಾತೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು
ಅವು ತನ್ನವೂ ಆಗಿದ್ದವೆಂದೇ ತಾನೆ?
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಂವ ಶಂಭೂಕನನ್ನ ಕೊಲ್ತಿರಲಿಲ್ಲ…
~

ಶಂಭೂಕರು ಮತ್ತು ಸೀತೆಯರನ್ನು  ಗೋಳಾಡಿಸುವ ನೆಲಕ್ಕೆ
ನೆಮ್ಮದಿ ಮರೀಚಿಕೆ.
ರಾಮನಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರುವವರಿಗೆ ತಾವು
ದೇಶದ ಗೋರಿ ಕಟ್ಟುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿರೋದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾ?
~

ದೇವಯಾನಿಯರ ದುಃಖಾಂತ

ಮುಂಜಾನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪಾರಿಜಾತ ಚೆಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಚಿಗುರು ಬೆರಳಿನ ಹುಡುಗಿಯಿನ್ನೂ ಆಯಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಗಾಗಿಲ್ಲ.
ಅವಳಿಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಗಾಗಿಲ್ಲ, ಅಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಹಗಲು ಹುಟ್ಟಿಬಂದರೂ ಅವಳ ಪಾಲಿನ ಕತ್ತಲು ಕಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಯಾಕಂದರೆ ಅವಳ ಬೆಳಕನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನು ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿ ಒಯ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಜೊತೆಗೆ. ಅದೇ ಅವನು, ಶಿಷ್ಯನ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವಳಪ್ಪನ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಒಯ್ದವನು. ಕಚ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವನನ್ನ. ಮತ್ತವಳು ದೇವಯಾನಿಯಲ್ಲದೆ ಇನ್ಯಾರು?
~
ಸುರ ಪಾಳಯದ ಹುಡುಗ ಕಚ ಸಂಜೀವನಿ ಮಂತ್ರ ಕಲಿಯೋಕೆ ಬಂದವ. ಅದನ್ನ ತನ್ನ ಆಶ್ರಯದಾತರಾದ ದೈತ್ಯರಿಗೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿಲ್ಲ ಶುಕ್ರ. ಇನ್ನು ಈ ಶತ್ರುವಿಗೇನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಾನು? ಆದರೂ ಆಚೆಯಿಂದ ಯಾರದರೂ ‘ವಿದ್ಯಾಮ್ ದೇಹಿ’ಯೆಂದು ಬಂದಾಗ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದು ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯ ಸಂಗತಿಯೆಂದು ಬಳಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.
ಶುಕ್ರನ ರಾಜಕಾರಣ ಬಡ್ಡು ದೈತ್ಯರ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕದು. ಅವರಂತೂ ಆ ಚೆಂದದ ಮೈಕಟ್ಟಿನ ಸುಂದರ ಯುವಕನ್ನ ಕಂಡು ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ವಿದ್ಯೆ ಅಪಹರಿಸುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನೋದು ಒಂದು ಕಾರಣವಾದರೆ, ತಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಚಿತ್ತವನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸ್ತಾನೆ ಅನ್ನೋದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನು ಗುರುಮಗಳು ದೇವಯಾನಿಯ ಬಳಿ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ! ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಏನೋ ಥರದ ಹೊಳಪು- ಶುಕ್ರನ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಆಗಲಿ, ಸುರರ ಕಡೆಯವನೊಬ್ಬನನ್ನ ತಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಆಗುವುದು ಅಂತ ಅವರೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ.
ಶುಕ್ರರೇನೋ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು. ದೈತ್ಯ ಯುವಕರು ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕಲ್ಲ? ‘ಆ ಮುದುಕನಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಕಡಿಮೆ!’ ಅಂತ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತಾವೇ ಕಚನಿಗೊಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸೋಕೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಹಸು ಮೇಯಿಸಲು ಹೋದ ಕಚನನ್ನ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಸಾಡಿದರು.
ಇತ್ತ ಎಂದಿನಂತೆ ಸಂಜೆ ಕಚ ಬರೋದನ್ನೆ ಕಾಯ್ತಿದ್ದ ದೇವಯಾನಿಗೆ ಆತಂಕ. ‘ಓ ದೇವಯಾನೀ… ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಾಣೆ! ಕಾಪಾಡು!!’ ಸುಳಿದು ಬಂದ ಸದ್ದು ಎದೆಹೊಕ್ಕಿತು. ಅಪ್ಪನ್ನ ಕೂಗಿದಳು. ಶುಕ್ರನಿಗೆ ಮಗಳೆಂದರೆ ವಿಪರೀತ ವ್ಯಾಮೋಹ. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಕಥೆ ಹೇಳಿತು. ಶುಕ್ರ ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೀವನಿ ಮಂತ್ರ ಅವನ ಕಂಚಿನ ಕಂಠ ನೂಕಿ ಬಂತು. ಕಚ ನಿದ್ದೆಯಿಂದಲೆನ್ನುವಂತೆ ಎದ್ದು ಬಂದ.
ಅದೊಂದು ಬೆಳಗು… ಕಚ ಶುಕ್ರನ ಪೂಜೆಗೆ ನೀರು ತರಲೋಗಿದ್ದ. ದೈತ್ಯರು ನುಗ್ಗಿ ಬಂದರು. ಅವನ ಕೈಕಾಲು ಕಟ್ಟಿ, ಬಾಯಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ತುರುಕಿ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟಿ ನೀರಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು.
ಅಪ್ಪನ ಪೂಜೆಗೆ ಅಣಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಯಾನಿಯ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ತಳಮಳ…. ‘…..ಪ್ರೀತಿಯಾಣೆ! ಕಾ….’
ನೀಲಾಂಜನದ ದೀಪ ಆರಿತು. ದೇವಯಾನಿ ನಲುಗಿಹೋದಳು. ಮಡಿಯುಟ್ಟ ಬಂದ ಶುಕ್ರನ ಪಾದಬಿದ್ದಳು. ಶುಕ್ರನಿಗೆ ಇದೇನಿದು ಪದೇಪದೇ ಅನ್ನುವ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಮಗಳ ಮುಖ ನೋಡಿ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡ. ಮತ್ತೆ ಸಂಜೀವನಿ ಶಬ್ದವಾಯ್ತು. ಕಚ ಮೈಮುರಿಯುತ್ತ ಎದ್ದು ಬಂದ.
ದೈತ್ಯ ಹುಡುಗರು ಕುದ್ದು ಹೋದರು. ಮುಸ್ಸಂಜೆಗೆ ಕಾದರು. ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಚನನ್ನ ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ಚೂರುಚೂರೆ ಸಿಗಿದರು. ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮ ಮಾಡಿದರು. ಇರುಳು ಹೊತ್ತಿಗೆ ದುಷ್ಟರ ಬುದ್ಧಿ ಬಲು ಚುರುಕು! ಭಸ್ಮವನ್ನ ಮದ್ಯದ ಗಡಂಗಿಗೆ ತುಂಬಿದರು. ಶುಕ್ರನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟರು.
ಶುಕ್ರ ಉಲ್ಲಸಿತನಾದ. ಮದ್ಯಗೋಷ್ಟಿ ಶುಕ್ರನಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವೆ? ‘….ಪ್ರೀತಿಯಾಣೆ…..ದೇ ವ ಯಾ ನೀ….’ ಎಲ್ಲಿಂದಲೊ ಕ್ಷೀಣ ದನಿ. ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕ ಕುಂತು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಯಾನಿಯ ಬಲಗಣ್ಣು ಅದುರಿತು. ಶುಕ್ರ ತನ್ನ ಗಂಟಲಿಗೆ ಮದ್ಯ ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಎದುರಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯ ಕನ್ಯೆಯರ ನರ್ತನ. ಆಜೂಬಾಜೂ ಕುಂತ ಯುವಕರು ಅವನನ್ನ ಹುರಿದುಂಬಿಸ್ತಿದ್ದರು. ‘ಪ್ರೀತಿಯಾಣೆ….’ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗಾಳಿ ಕೊರೆದಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ ದೇವಯಾನಿಗೆ. ‘ಅಪ್ಪಾ!’ ಅಂದರೆ ಅವನೆಲ್ಲಿ? ದೈತ್ಯ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಹೆಗಲಿಗೆ ಕೈಹಚ್ಚಿ ನಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನು ಅವನು ಈಚೆ ಬರುವುದು ಬೆಳಗು ಕಲೆದ ಮೇಲೇನೆ! ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ತಡೆಯಬೇಕು.
ದೇವಯಾನಿಯೆಂದರೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಪರ್ಯಾಯ. ಈ ಹೊತ್ತು ಅಪ್ಪನ್ನ ತಡೆಯುವುದೆ? ಪ್ರಿಯತಮನಿಗಾಗಿ? ಎಲ್ಲರೆದುರು ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದೆ? ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಾಗಿ!?
ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸತ್ತರೂ ಅವನನ್ನ ಬದುಕಿಸಿಯೇ ಸಿದ್ಧ! ಎದ್ದೋಡಿದಳು. ಬಾಗಿಲಿಗಡ್ಡ ನಿಂತಳು. ಕೈಮುಗಿದಳು, ‘ತಂದೆ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಲ… ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ… ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದಾಣೆಯಿದೆ ತಂದೆ!’
ಶುಕ್ರ ಕರಗಿದ. ಮಗಳಂದರೆ ವ್ಯಾಮೋಹ ಅಂದೆನಲ್ಲವೆ? ಸಂಜೀವನಿ ಶುರುವಿಟ್ಟ. ದೈತ್ಯರು ನಗತೊಡಗಿದರು. ಶುಕ್ರ ತಡೆದು ಕೇಳಿದ, ‘ಯಾಕೆ?!’
‘ಕಚನ ಭಸ್ಮವನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮದ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆರೆಸಿದ್ದೆವು. ಅವ ಬದುಕಿ ಬರಬೇಕಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತೆ!! ಗುರು, ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ, ಅವನು ನಾಳೆಗೆ ಗೊಬ್ಬರವಾಗುತ್ತಾನೆ!!’
ದೇವಯಾನಿ ಕುಸಿದು ಕೂತಳು. ಕಚನ ಕರೆ ಅವಳೊಳಗೆ ಮೊರೆಯುತಿತ್ತು… ಇತ್ತ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾರಳು. ಶುಕ್ರನೆಂದರೆ ಅವಳ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಾಣವೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಚನೂ.
ದೇವಯಾನಿಯನ್ನ ಸಂತೈಸುತ್ತ ಶುಕ್ರನೆಂದ,  ‘ದೇವಾ, ನಾನು ಸಂಜೀವನಿ ಪಠಿಸಿ ಅವನನ್ನ ಬದುಕಿಸಿಕೊಡ್ತೀನಿ. ನಾನು ಹೊಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಬಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ಸಂಜೀವನಿ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಮರಳಿ ಬದುಕಿಸಬಲ್ಲೆಯಾ?’
ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆ ಮಂತ್ರ ಕಲಿಯುವುದು. ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಿದ್ದರೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಕೇಳಿದ್ದ ಕಚ ಕಲಿತುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದೇವಲೋಕ ಸೇರಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಮೂರು ಬಾರಿ ಕೇಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಲಿತಿದ್ದ ಆತ ಇನ್ನೊಂಚೂರು ಪಳಗಬೇಕಿತ್ತು.
ದೇವಯಾನಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಕಚನ ದನಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ತೇಲಿಬಂತು, ‘ನಾನು ಬದುಕಿಸ್ತೀನಿ ಗುರುವೇ, ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಲಿತಿದ್ದೀನಿ…’
ಶುಕ್ರರು ಮಂತ್ರ ಮೊಳಗಿದರು. ಕೊನೆಯ ಪದದೊಂದಿಗೆ ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದರು, ಕಚನೆದ್ದು ಬಂದ. ಹಾಗೆ ಬಂದವ ತಾನೂ ಅದೇ ಮಂತ್ರವನ್ನ ಹೇಳಿ ಗುರುವನ್ನ ಬದುಕಿಸಿಕೊಂಡ.
‘ನೀನಿನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೆ ಅಪಾಯ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತು ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ. ತಗೋ, ಈ ನನ್ನ ಮಗಳ ಕೈ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟುಹೋಗಿ!’ ಶುಕ್ರನೆಂದ.
ಕಚನೇನೋ ಹೊರಡಲು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಆದರೆ ದೇವಯಾನಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲ!
‘ಹೇಗಾಗುವುದು ಗುರುವೇ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಸಮ್ಮತವಲ್ಲ. ಗುರು ತಂದೆಗೆ ಸಮ. ಗುರುಪುತ್ರಿ ಸಹೋದರಿಯಂತಾಗೋದಿಲ್ವೆ? ನಾವು ಅಸುರರಂತಲ್ಲ!’
‘ಪ್ರೀತಿಯಾಣೆ?’ ದೇವಯಾನಿ ಬಿಕ್ಕಿದಳು. ಖದೀಮ ಕಚ, ‘ಅದು ಸಹೋದರ ಪ್ರೀತಿ ಕಣೇ ರಾಕ್ಷಸಿ!’ ಅನ್ನುತ್ತ ನಕ್ಕ.
ಅವನ ನಗುವಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಮೂದಲಿಕೆ!? ದೇವತೆಗಳ ಹಣೆಬರಹವೆ ಅಷ್ಟಲ್ಲವೆ?
~
ಆ ಹೊತ್ತು ಸತ್ತ ದೇವಯಾನಿ ಮತ್ತೆ ಬಹಳ ಸಲ ಸತ್ತಳು. ಈಗಲೂ ಸಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ.
ಅವನಿಗಾಗಿ ಜೀವ ಕೊಡುತ್ತೇನಂದಿದ್ದಳು. ತನ್ನವರನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆಂದೂ….
‘ಗೆಳೆತನವನ್ನ ಕೊಳಕು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ, ಬಯಸಿದ್ದೇಕೆ ನನ್ನ ನೀನು? ಹೇಗಾದರೂ….!?’ ಅಂದು ಹೋದವ ಮತ್ತೆ ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಟೆರೇಸಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಹೂಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನೆದೆ ಚೂರುಗಳನ್ನೆ ಕಾಣುತ್ತ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದಾಳೆ ದೇವಯಾನಿ. ಅವನ ಹೆಸರು ಕಚ ಎಂದೇನಲ್ಲ. ಆದರೂ, ನೂರು ದೇವಯಾನಿಯರ ದುಃಖ ಒಂದೇನೇ…

‘ಮಗು’ ~ ಮೂರು ಪದ್ಯಗಳು

ಈ ಮೂರು ಕವಿತೆಗಳು ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಗನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದವು. ಈ ಮೂರೂ ಕವಿತೆಗಳು ಬದುಕಿನ ಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತವೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. 

ಮಗುವಲ್ಲಿ ಅವನ ನಗು!

(2007)

ಮಗು.
ಅರೆ! ನನ್ನದೇ ಜೀವ, ನನ್ನ ನಿರಂತರತೆ.
ಆದರೆ ಅದು ನಾನಲ್ಲ. ಅದು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ.
ಅಂವ ಕೂಡ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾನೇನೋ, ನನ್ನ ಮಗು, ನನ್ನದೇ ನಿರಂತರತೆ!

ಮಗು. . .
ಈಗ ತಾನೆ ಕಡೆದು ತೆಗೆದ ಮೆದು ಬೆಣ್ಣೆ.
ಕಾದು ಕಾದು ಹೊನ್ನುಗಟ್ಟಿದ ಹಾಲುಕೆನೆ.
ಮಗು,
ಹುಲ್ಲಿನೆಳೆಯ ಮೇಲಿನ ಇಬ್ಬನಿ ಮುತ್ತು!
ಅಯ್ಯೋ! ಅದೇನು ಮಗ್ಗುಲ ಮುಳ್ಳು?
ಮಗು-
ವಲ್ಲಿ ಅವನ ನಗು!!
ಇತಿಹಾಸ ಕೆದಕುವ ವಾಸ್ತವ.

ಮತ್ತೆ ಮಗು.
ಅದು ನಾನಲ್ಲ. ಅವನೂ ಅಲ್ಲ.
ಅದರ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ನಾವೊಂದು ಪಿಳ್ಳೆ ನೆವ ಮಾತ್ರ.
ನಾವು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಬರಿ ಜೀವಕೋಶಗಳನ್ನ, ಜೀವವನ್ನಲ್ಲ!
-ಹಾಗಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಇವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವನ ನಗು ಕಾಣದಂತೆ ತೇಪೆ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ.
ಆದರೂ,
ಅಂವ ಹಣಕುತ್ತಾನೆ.
ಉಮ್ಮಳಿಸುತ್ತೇನೆ;
ಗೋರಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕವನ ಕಟ್ಟಿ, ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲಿ ಕೈತೊಳೆದು, ಬೇಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಬಿಗಿದು. . .
‘ದೌರ್ಜನ್ಯ!’ ಚೀರುತ್ತೇನೆ. ಹೆಣ್ತನದ ವಕೀಲಿಗಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಹೊಸಿಲು ದಾಟಿ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.

ಅವನ ನಗು ಹೊತ್ತ ಮಗು, ಬಾಗಿಲಾಚೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಸತ್ಯಕಾಮರ ಸಾಲು: ಒಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ತನವನ್ನ ಮೀರಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಾಯಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.
~

ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

(2010)

ಹೆಜ್ಜೆ ಕಿತ್ತು ಬಂದ ದಿನದ ನೆನಪು ಹಾಗೇ ಇದೆ.
ಮುಳ್ಳು ಕಿತ್ತ ನೋವು,
ಮುಳ್ಳು ಕಿತ್ತ ನಿರುಮ್ಮಳ,
ಹಾಗೇ ಇದೆ.

ಕಿವುಡಾಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು,
ಕುರುಡಾಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು.
ಮೂಕತನವನೆಲ್ಲ ಹುಗಿದು
ಮಾತಾಡಲೇಬೇಕಿತ್ತು.
ಅಬ್ಬರದ ಸಂತೆಯಲಿ ನೀನು
ಅಮ್ಮಾ ಅಂದಿದ್ದು-
ಎದೆಯ ಆಚೆಗೇ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು…

ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳು ನನ್ನ
ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕಂಬನಿ ಕರೆಗಟ್ಟಿದ್ದ
ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನ
ತಪ್ಪಿಸಿಬರಬೇಕಿತ್ತು…

ನಾ ಕಳೆದ ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮೊತ್ತ
ಲೆಕ್ಕವಿಟ್ಟಿದೇನೆ ಮಗೂ,
ನಿನ್ನ ನೋವಿನ ಋಣ
ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದೆ.
ನೆನಪಿಗೊಂದು ಕಂಬನಿ ಸುರಿದು
ಸಾಗರವಾಯ್ತೆಂದು ಸುಳ್ಳಾಡಲಾರೆ,
ನಿನ್ನ ನೆನೆಯುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಮಗೂ,
ಸೋಗು ನಗುವಿನ ನನ್ನ
ಕಣ್ಣುಗಳನೊರೆಸಿ,
ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತೆಂದು ಹೇಳುವ ದಿನಕಾಗಿ
ಕಾದಿದ್ದೇನೆ.

ಅದಕೆಂದೇ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸಾಲು ಹಾಸಿ,
ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟಿದೇನೆ.
ನಿನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಉಬ್ಬಿ,
ಹಗುರಾಗುವ ದಿನಕಾಗಿ
ಕಾದಿದ್ದೇನೆ ಮಗೂ,
ಮುಳ್ಳು ಕಿತ್ತ ಗಾಯ
ಮಾಯುವುದನ್ನೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…
~

ಅವನ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ!

(2013)

ಸ್ಕರ್ಟ್ ಹಾಕ್ಕೊಬೇಡ ಹೊರಬರುವಾಗ,
ಟಾಪ್ ಚೂರು ಉದ್ದವಿರಲಿ…
ಎಷ್ಟು ಮಾತು ಫೋನಲ್ಲಿ!
ಚಾಟ್‌ನ ತುದಿಯಲ್ಯಾರು?
– ಅವನು ಗಂಡಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ;
ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಆತಂಕ.

ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ
ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು ನಾವು.
ಎರಡು ದಶಕದಂತರವಷ್ಟೆ;
ಅವನೆಷ್ಟು ಬೆಳದಿದ್ದಾನೆ!
ನನಗಿಂತ ಎತ್ತರ, ಮಾತಿನಲ್ಲೂ…
ಅವನ ಪುಟ್ಟ ಪಾದವೀಗ
ನನ್ನೆದೆ ಮೀರುವಷ್ಟುದ್ದ,
ಒದೆಯಬಹುದೇ ಎಂದಾದರೂ
ಪುಂಡ ಮಕ್ಕಳಂತೆ?
ಅವನ ತೊದಲು ನುಡಿಯೀಗ
ನಾಲಗೆ ಮೀರುವಷ್ಟುದ್ದ,
ಹಾಯಬಹುದೇ ನನ್ನ ಮೇಲೆ
ಸಾಕಿದ್ದು ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದು?
ಏನೆಲ್ಲ ಮಳ್ಳು ಚಿಂತೆ!
ಎಷ್ಟು ಬೆಳೆದರೂ ಅವನು,
ನನ್ನ ಹೊಕ್ಕುಳ ಹಣ್ಣು.

‘ಗಲ್ಸ್…’ ಅನ್ನುವಾಗ ಮಿಂಚುತ್ತವನ ಕಣ್ಣು…
ಕನ್ನಡಿಯೆದುರು ಪದೇಪದೇ
ಮೀಸೆ ಮೂಡಿಲ್ಲ ಇನ್ನೂ, ಗಂಟಲೊಡೆದಿಲ್ಲ –
ಅವನ ಚಿಂತೆ ಅವನಿಗೆ…
ಏನೋದಿಯಾನು, ಏನಾದಾನು,
ನೊಗ ಹೊರುವ ಕಾಲ ಬಂದೇಬಿಡುವುದು
ಎಷ್ಟು ದಿನ ಗೂಡಲ್ಲಿರಬಹುದು ಹಕ್ಕಿಮರಿ?
– ನನ್ನ ಚಿಂತೆ ನನಗೆ…

ಅವನು,
ನನ್ನ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಗೆ ಚೌಕಟ್ಟು
ಬಡಾಯಿಗೆ ಬೇಲಿ
ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಕಲ್ಲು
ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ
ಬದುಕಿಗೊಂದು ಚೆಂದದ ನೆವ;
ಅವನು,
ಬಾಣಲೆಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ನನ್ನ
ತಡೆದಿರುವ ಜಾಲರಿ ಕೂಡಾ….
ಅವನ್ಹುಟ್ಟಿಗೀಗ ವನವಾಸದಷ್ಟು ವರ್ಷ!
ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವಾಗ ಬಯಕೆ,
ಕೇಡು ಕಳೆಯಬಹುದು
ರಾಜ್ಯ ಕೊಡಿಸಬಹುದು;
ರಣಚೋರಳಾಗದೆ ಇನ್ನೂ
ಕಾದಾಡಬೇಕು ನಾನು.

ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ

bs

ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿಯ ಪ್ರತಿಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿವೆ. ಪುನರ್‌ಮುದ್ರಣ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಹೀಗೆ ಪಿಡಿಎಫ್ ಪ್ರತಿ ಅಪ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿದರೆ ಆಸಕ್ತರೆಲ್ಲರೂ ಓದಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ದುಡ್ಡು ದಂಡವಾಯ್ತೆಂದು ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಲ್ಲ…  bhamini ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದರೆ ಪಿಡಿಎಫ್ ಪುಟಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವವು….    bhamini

ಸೆಕ್ಸ್‌: ನಿರಾಕರಣೆಯ ಹಕ್ಕು

ದೆಹಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ  ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು. ಹೆಂಡತಿ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮದುವೆಯಾದ ಐದು ತಿಂಗಳ ಪರ‍್ಯಂತ ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು ಎನ್ನುವುದು ಫಿರ‍್ಯಾದಿಯ ದೂರಾಗಿತ್ತು. ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಕಡೆಯಿಂದ ಸೆಕ್ಸ್ ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅದನ್ನು ಕ್ರೌರ‍್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಇದನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಡೈವೋರ್ಸ್ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಹೇಳಿತು.
ಈಗ ಈ ತೀರ್ಪಿನ ಸಾಧಕ ಬಾಧಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು. ಗಂಡಸರು ಈ ಅವಕಾಶದ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದು ಕೆಲವರು ವಾದಿಸಿದರೆ, ದೈಹಿಕ, ಮಾನಸಿಕ ಮೊದಲಾದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯು ಸೆಕ್ಸ್ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಇದು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿ – ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇವೆಲ್ಲ ಸರಿ. ಆದರೆ, ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಬೇಕಾದ ಅಂಶ ಮತ್ತೊಂದೇ ಇದೆ.

ಯಾರಿಗೆಷ್ಟು ಪಾಲು?
ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಹಲವಾರು ಹಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಹಕ್ಕೂ ಒಂದು ಎಂದು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು. ಅಥವಾ, ಹೆಂಗಸರು ಲೈಂಗಿಕತೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ‘ಸೆಕ್ಸ್ ’, ಹೆಂಗಸರು ಉಚ್ಚರಿಸಲೂ ಬಾರದ ಪದ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಹೆಂಡತಿ ತನ್ನ ವಾಂಛೆಯನ್ನು ಗಂಡನಲ್ಲಿ ತೋರಿಕೊಂಡರೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಅಸಭ್ಯಳೆನ್ನುವಂತೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ಬಯಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ, ಖಿನ್ನತೆ ಅಥವಾ ಮನೆವಾಳ್ತೆಯ ತಲೆಬಿಸಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸೆಕ್ಸ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಅವಿಧೇಯಳೆಂಬಂತೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಗಂಡನನ್ನು ವಂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅನುಮಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಸೆಕ್ಸ್ ಹೆಣ್ಣು ಬಯಸಲೂಬಾರದ, ತಿರಸ್ಕರಿಸಲೂಬಾರದ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನಬಹುದು.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಂಗಸರು ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಸ್ ತಮಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಪ್ತರೊಡನೆ ಡಿಸ್ಕಸ್ ಮಾಡಲೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂ ಮುಡಿದು ಉಂಗುಷ್ಟದಿಂದ ನೆಲೆ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಸೆಕ್ಸ್ ಗಂಡ ಬಯಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯಬೇಕಿರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಂಬ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮನೋಭಾವವೂ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೆಂಡತಿಯ ಋತು ಸಮಸ್ಯೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಮೂಡ್ – ಇವೆಲ್ಲ ನಗಣ್ಯ ವಿಷಯಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಲೀಗಲ್ ರೇಪ್
ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಮ್ಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ನಡೆಸುವ ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ರೇಪ್ ಅನ್ನಬಹುದಾದರೆ, ಮದುವೆಯಾದ ಬಹುತೇಕ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ‘ಲೀಗಲ್ ರೇಪ್’ಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಹಳೆಯ ಅಬ್ಸರ್ವೇಷನ್. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಮಾತ್ರ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹ್ವಂಶ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ತಾವು ಸೆಕ್ಸ್‌ಗೆ ಅಸಮ್ಮತಿ ತೋರಬಹುದು ಅಥವಾ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನವರು ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ನಮಗೇನು ಬೇಕು, ಏನು ಬೇಡ ಎಂದಾದರೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಡೆಯುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ, ತಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿನ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ತೋರಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಸಮಾಧಾನ.
ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಬೇಡ ಎಂದುಬಿಡುವ ನಾವು, ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ಯಾಕಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಇಂಥ ನಿಲುವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ದಾಂಪತ್ಯದ ತಳಪಾಯವನ್ನು ಅಲುಗಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಂಗಸರೇ ಕಾಂಪ್ರೊಮೈಸ್ ಆಗಬೇಕು, ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ದಾಂಪತ್ಯ, ಕುಟುಂಬ- ಈ ಯಾವುದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ ಹೆಂಗಸರೇ ಬಲಿಯಾಗಬೇಕು ಅಂತ ಬಯಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಅನ್ಯಾಯ.
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸದೆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಂತೆ ಇರುವ, ಸಮಾಜಕ್ಕೋ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೋ ಮುಡಿಪಾದ ಗಂಡಸರನ್ನು ನಾವು ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.  ಅವರು ಕಾಮವನ್ನು ಗೆದ್ದವರೆಂದು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಮದುವೆಯ ನಂತರ ತಮ್ಮದೇ ಆಯ್ಕೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಅನುಸರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಸಮಾಜ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊರಡುವ ಎಷ್ಟು ಹೆಂಗಸರನ್ನು ನಾವು ಗೌರವಿಸಿದ್ದೇವೆ? ಹೋಗಲಿ, ಅಂತಹದೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಗಂಡಸರ ಸಂಖ್ಯೆಯಾದರೂ ಎಷ್ಟಿದೆ!?

ಶೃಂಗಾರ ಸಮರಸ
ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಸ್ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರನ್ನು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಬೆಸೆದಿಡುವ ಮುಖ್ಯ ಸೂತ್ರ. ಸೆಕ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ ಮದುವೆ, ಮದುವೆಯಾದರೂ ಹೇಗೆ ಆದೀತು? ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನತೆ ಇರಬೇಕು. ಪುರಾತನ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿ ಕಾಮಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರಿಬ್ಬರ ಬಯಕೆ, ಆಯ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಮನ್ನಣೆ ಇರಬೇಕು. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಬೇಕು- ಬೇಡಗಳನ್ನು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಕ್ತತೆ ಇರಬೇಕು. ಆಗಷ್ಟೆ ದಾಂಪತ್ಯ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಂಗಾತಿಯಿಂದ ದೇಹದ ಕಾಮನೆಯನ್ನ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ದೊರಕದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ, ಏನು ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಕುಳಿತು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು. ವೈದ್ಯರು ಅಥವಾ ಆಪ್ತಸಲಹೆಗಾರರ ಬಳಿ ಅದರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಕೂತು ಮಾತಾಡುವುದರಿಂದ ಬಗೆಹರಿಯದೆ ಇರುವುದು ಯಾವುದಿದೆ? ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವವೊಂದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೂ ಕಷ್ಟವಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ?

ಅಪ್ಪನೂ ಅಮ್ಮನೂ ನೀನೇ…

ಮಗು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿನ ತನಕ ಹೀರೋ ಆಗಿ ಮೆರೀತಿದ್ದುದು ಇದ್ದಕಿದ್ದಹಾಗೆ ಭೂಮಿಗಿಳಿದು ಹೋಗಿದೆ. ಅವಮಾನಿತ ಮುಖ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಹಿಡಿದ ನೀರ ಹನಿ. ಸಹಪಾಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅನುಕಂಪ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಆತಂಕ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಾವು ಗೆದ್ದೆವೆಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ. ವಿಷಯ ಇಷ್ಟೇ. ಆ ಮಗುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ `ಅಪ್ಪ’ ಇಲ್ಲ. ಅಂವ ಓಡಿಹೋಗಿದಾನೆ ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನೇ ಮನೆಯಿಂದ ಈಚೆ ಬಂದಿದಾಳೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಅದು ಸಂಕಟದ ವಿಷಯ. ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪನ ಕೊರತೆ ಕಾಡದಿದ್ದರೂ ಸುತ್ತಲಿನವರ ಜತೆ ಏಗಲಿಕ್ಕಾದರೂ ಅಪ್ಪ ಬೇಕು ಆ ಮಗುವಿಗೆ, ಅಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ.
ಈವತ್ತು ಇಂತಹ ಸೀನ್ ಅಪರೂಪ. ವಿಭಜಿತ ಸಂಸಾರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಪ್ಪ ಅಥವಾ ಅಮ್ಮ ಜತೆಗಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯವಾಗಷ್ಟೆ ಕೌಂಟ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕೊಂಕು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಗ್ಗಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನದ ಸಂಗತಿ. ಇಂದು ಸುತ್ತಲಿನವರು ಮಾತು ಮೌನಗಳ ಚಿಂತೆ ಬಿಟ್ಟು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಗಾತಿಯ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಕೊರತೆ ಕಾಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು.
ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೆಂಗಸರು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡನೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿಯೋ, ಸಂಸಾರದಿಂದ ಓಡಿ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೋ ಆಗಿಬಿಡುವ ಅಪ್ಪಂದಿರು ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮರುಮದುವೆಗಳು ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನಾದವಳೊಬ್ಬಳೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡಿಮೆ ಅವಕಾಶಗಳು, ಸೀಮಿತ ಸವಲತ್ತುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅವತ್ತಿನ ಒಂಟಿ ಅಮ್ಮಂದಿರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದಡ ಹತ್ತಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣ್ತಿದ್ದರು.
ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಚೂರು ಬೇರೆ. ಈವತ್ತು ಸಂಸಾರ ಬಿಡುವ ಆಯ್ಕೆ, ಸದವಕಾಶ ಅಥವಾ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಗಳು ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಇವೆ. ಹೆಂಗಸರಂತೆಯೇ ಗಂಡಸರು ಕೂಡ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕುವುದರ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗಂಡು- ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮರುಮದುವೆಯ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಏಕಾಂಗಿತನದ ಸುಖಕ್ಕೆ ಸೋತಿರುವ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಂಸಾರ ಮುರಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಜಾಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಲು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಇಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಮಾಜದ ಒಟ್ಟು ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬದಲಾವಣೆ ಕೂಡ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಒಂಟಿತನದ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದಷ್ಟೆ ಮುಂದುಳಿಯುವ ಚಾಲೆಂಜ್.

ಕಲಿಕೆಗೆ ಕಾಲ
ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟ್ ಆಗುವುದು ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಂತೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಆತಂಕಪಡುತ್ತಾರೆ. ಲೈಫಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ ಎದುರಾಗುವ ಯಾವ ತಿರುವನ್ನೂ ನೆಗೆಟಿವ್ ಆಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ಎಂಥದೋ ಮನಸ್ಥಿತಿ- ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿ ಬದುಕು ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗಾತಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಮಗುವಿದೆ. ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತವರು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಎರಡೂ ರೋಲ್‌ಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತ ಬೆಳೆಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇ. ನಿಜ ಏನೆಂದರೆ, ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪನಂತೆ ಹಾಗೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಂತೆ ನಟಿಸಬಲ್ಲರು ಹೊರತು ಯಥಾವತ್ ಅವರೇ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.  ಮೊದಲು ಇಷ್ಟನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ, ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಸಲೀಸು.
ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಅದನ್ನು ಮಗುವಿನೊಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ರೂಪಿಸ್ಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಇದು ನಮ್ಮಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವೇರ್‌ನೆಸ್ ಅನ್ನು, ಕಮಿಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಅನ್ನು ಬೇಡುವಂಥ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಇರುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ  ಮಗುವಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಲೋಪ ದೋಷಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರರ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮಗುವಿನ ಒಳಿತಿಗೂ ಕೆಡುಕಿಗೂ ಅವರೇ ಜವಾಬುದಾರರು. ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಪ್ತತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಸನ್ನಡತೆಯ ಪಾಠಗಳು- ಇವಿಷ್ಟನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ `ಬೆಸ್ಟ್ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟ್’ ಅನ್ನುವ ಹೆಮ್ಮೆ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಪೇರೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಬಾಂಡ್‌ನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಪ್ರತಿ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವುದು, ಮಕ್ಕಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ, ಸಲಹೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ತಾವೆಷ್ಟು ಮನ್ನಣೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು- ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ಖಾಸಗಿ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ಕೇಳುವಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ಖಾಸಾ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ಅವರೊಡನೆ ಆಪ್ತತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಿಥ್‌ಗಳಿಂದ ದೂರ
ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಅನ್ನು `ಆಯ್ಕೆ’ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ತೀರ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು ಮದುವೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದು ಗೌರವದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಮದುವೆ ಮುರಿತ ಅಥವಾ ಸಂಗಾತಿಯ ಮರಣದ ನಂತರದ ಅನಿವಾರ್‍ಯ ಪಾತ್ರ. ಪ್ರಿಕಾಶನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಬಂದೆರಗುವ ಇದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಭಯ ಕಾಡತೊಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳು ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಾರೆ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಿಥ್‌ಗಳು ಹೆದರಿಸುತ್ತವೆ. ವಾಸ್ತವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟ್ ಕೇರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನಾರ್ಮಲ್ ಇರುವರು. ಸಹಜ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ.
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವತಂತ್ರರೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಆಗಿ ಬೆಳೆಸಬಹುದು. ಅದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು `ಬೆಳೆಸುವ’ ಪ್ರಾಸೆಸ್‌ಗಿಂತ ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕನ್ನು `ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ’ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಪೇರೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಮಗು ಇಬ್ಬರ ಬದುಕೂ ಉಲ್ಲಾಸ ಹಾಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಂಗಲ್ ಅಮ್ಮಂದಿರ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಖರ್ಚು ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಆತಂಕವೇ ದೊಡ್ಡದು ಎನಿಸುವುದುಂಟು. ಈ ವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮೀರಿದವರ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಬಲ್ಲವು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೀಳರಿಮೆ ಮೂಡದಂತೆ, ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಗೊತ್ತುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.
ಇಂದು ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಲ್‌ಪೇರೆಂಟ್ ಸಮುದಾಯಗಳು, ಕ್ಲಬ್‌ಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪೆರೆಂಟ್‌ಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕಲೆತು ತಮ್ಮ ಅನುಭವ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕಾಕಿಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಾಗ ಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯದ ಇದರ ಸದಸ್ಯರು ತಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಬಹುದಾದ ಅವಕಾಶಗಳೂ ಇಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಾ ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಹೊರೆಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಇಂತಹ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಈ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಇನ್ನೂ ಚಿಗುರಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಚಾಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಎರಡನೇ ಮದ್ವೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾ?

ಮ್ಯಾಟ್ರಿಮೊನಿಯಲ್  ವೆಬ್‌ಸೈಟಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ಜಾಹೀರಾತು ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದೆ.
`ನನ್ ಹೆಸ್ರು ಅನಾಮಿಕಾ. ಡೈವೋರ್ಸಿ. ವಯಸ್ಸು ೩೨. ರೆಪ್ಯುಟೆಡ್ ಕಂಪೆನಿ ಒಂದ್ರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದೀನಿ. ನಂಗೆ ನನ್ನ ಮಗೂನ ಅಕ್ಸೆಪ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆ ಮನಸ್ಸಿನ, ಹ್ಯಾಂಡ್‌ಸಮ್ ಆಗಿರೋ ಗಂಡು ಬೇಕು. ಕ್ಯಾಸ್ಟ್  ನೋ ಬಾರ್.  ಮತ್ತೆ ಮದ್ವೆಯಾಗಿ ಲೈಫ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೆಟಲ್ ಆಗ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನಾಸೆ ಅಷ್ಟೆ…’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಫೋಟೋ ಅಟ್ಯಾಚ್ ಮಾಡಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ನಿಜಕ್ಕೂ ಚೆಂದವಿದ್ದಾಳೆ. ನಗುಮುಖದ ಒಳಗೆ ಎಲ್ಲೋ ನೋವಿನ ಎಳೆ ಕಂಡಂತಾಗುತ್ತೆ. ಅವಳ ಹುಡುಕಾಟ ಗೆದ್ದು, ಒಳ್ಳೆ ಗಂಡು ಕೈಹಿಡಿಯಲಿ ಅನ್ನೋ ಹಾರೈಕೆ ತಾನಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಲಕ್ಷಣವಾಗಿರೋ ಹುಡುಗಿಯ ಮೊದಲನೆ ಗಂಡ ಅದು ಹೆಂಗೆ ಬಿಟ್ಟನಪ್ಪಾ!? ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯೂ ಸುಳಿದುಹೋಗದೆ ಇರದು. ಏನು ಮಾಡೋದು? ಮದುವೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಹಾಗೆ, ಡೈವೋರ್ಸ್‌ಗಳು ನರಕದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ.
ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಶುರುವಾಗೋದು ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಅನ್ನೋದು ಹಳೆ ಮಾತು. ಹಾಗಂತ ತಪ್ಪು ಮಾತೇನಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿನ ಹೆಣ್ಣುಗಳು  ಓದು, ದುಡಿಮೆ, ಸಾಧನೆಗಳ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮದುವೆಗೆ ಕೊಡುವ ಇಂಪಾರ್ಟೆನ್ಸ್ ಕಡಿಮೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಯಶಸ್ಸುಗಳ ಜತೆಗೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಮನೆ, ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕನಸು ಕೈಗೂಡದೆ ಹೋದಾಗ? ಮದುವೆಯೇ ಬದುಕಾಗಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದುಹೋಯ್ತು ಅನ್ನೋ ನಿಶ್ಚಯಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡ್ತಿದ್ದರು. ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಗತಿ ಅಷ್ಟು ಸಂಕುಚಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಸಮಾನತೆ, ಮೌಲ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಜತೆಗೆ ಕುಸೀತಿರೋ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಅನುಪಾತ ಬೇರೆ ಎರಡನೆ ಮದುವೆಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

ಅದು ಸರಿ, ಆದ್ರೆ…
ಅವಕಾಶಗಳು ಇದ್ದೇ ಇವೆ. ಕಾಲವೂ ಬದಲಾಗಿ ಎರಡನೆ ಮದುವೆ ಕಾಮನ್ ಆಗ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ. ಆದ್ರೆ… ಈ ಸೆಕೆಂಡ್ ಮ್ಯಾರೇಜ್ ಸಕ್ಸೆಸ್ ಆಗತ್ತಾ? ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿ, ಹೊಸತೇ ಒಂದು ಪರಿಸರ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಗೋಜಲಾಗಿಬಿಟ್ರೆ? ಇಂಥದೊಂದು ಆತಂಕದ ಜೊತೆಗೇ ಹೆಣ್ಣೂಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ಮದುವೆಯಾಗೋ ಬಗ್ಗೆ  ಯೋಚಿಸ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಜಮಾನಾದಿಂದಲೂ ಗಂಡಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನೊಬ್ಬಳ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಂಬಲ  ಇರೋದು ಮೊದಲ ಕಾರಣ. ಆದರೆ, ಇದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ಹೇಳೋಕಾಗಲ್ಲ. ಇದು ಗಂಡಸಿನ ಇನ್‌ಬಿಲ್ಟ್ ಗುಣ. ಮೊದಲನೆಯ ಗಂಡ ಬದುಕಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ ಎರಡನೆ ಮದುವೆಯಾದವರಿಗೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗೋದು ಕಡಿಮೆ. ಡೈವೋರ್ಸ್ ನಂತರ ಮದುವೆಯಾದವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಯ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು, ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಎದುರಾಗುತ್ತೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು , ಎರಡನೆ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವವರು ವಿಪರೀತ ತೊಳಲಾಟ ಅನುಭವಿಸ್ತಾರೆ. ವಯಸ್ಸಿದ್ದು, ಬದುಕಿಡೀ ಸಂಗಾತಿಯಿಲ್ಲದ ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಯೋಚನೆಯೇ ಭಯಾನಕ ಎನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ. ಅಥವಾ ತನ್ನ ಎರಡನೆ ಮದುವೆಗೆ ಮಗು ಒಪ್ಪುತ್ತದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಅದು ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೋ ಎನ್ನುವ ತುಮುಲ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿ ಯೋಚಿಸಿಯೇ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಂಟಿತನದ ಅನಿವಾರ್ಯತಯನ್ನೆ ಅಪ್ಪಿ ಮುಂದುವರೆಯುವವರು ಹೆಚ್ಚು.
ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಮಗುವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದರೆ ಇಂಥ ಸಮಸ್ಯೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಸಂಗಾತಿ ಸಹಜವಾಗಿ ತಾನೇ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ಮಗುವಿಗೂ ಅಮ್ಮನ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ತಾನಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೊದಲು? ಯಾರನ್ನ ಹೆಚ್ಚು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕು? ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಗೊಂದಲ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಆಪ್ತತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಳೆ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು, ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಫ್ಟ್‌ಕಾರ್ನರ್ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸೋದು ಕೂಡ ಈಗಿನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನ ಇರಿಟೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತೆ.
ಹಾಗಂತ ಎರಡನೆ ಮದುವೆ ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ಆಗುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸ್ಕೊಂಡು ತಗ್ಗಿಬಗ್ಗಿ ನಡೀಬೇಕಂತಲೂ ಅಲ್ಲ. ಚೂರು ಜಾಣತನ, ಚೂರು ಕಾಂಪ್ರೊಮೈಸ್, ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಪ್ರೀತಿ, ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ – ಇಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಗಟ್ಟಿಮೇಳಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತು ನಿಕ್ಕಿ ಮಾಡೋದೊಂದೇ ಬಾಕಿ!

ಬಹಳಷ್ಟು ಗೆದ್ದಿವೆ
ಯಾವಾಗಲೂ ಆಗೋದು ಹಾಗೇ. ಸಂಸಾರದಮಟ್ಟಿಗೆ ಗೆಲುವು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಮನೆಮಾತಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಸೋತವರ ಖಾತೆಯನ್ನ ತೆಗೆತೆಗೆದು ನೋಡುತ್ತೆ. ಮುರಿದುಬಿದ್ದ ಮನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಾಸಿಪ್ ಮಾಡೋದು, ಸುದ್ದಿ ಹರಡೋದು ಒಂಥರಾ ಕಡಿತದಂಥ ಖುಷಿ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ್ಲೇ ಗೆದ್ದು ಸುಖವಾಗಿರುವ ಎರಡನೆ ಮದುವೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಕಡಿಮೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಮರುಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳು ಕೆಲವಿದೆ. ಯಾಕಾಗಿ ನಾನು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಮೊದಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಿರಬೇಕು. ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೋ ಯಾರೋ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿ ಬಲವಂತ ಮಾಡಿದರೆಂದೋ ಕೊರಳೊಡ್ಡಿದರೆ, ಆಮೇಲೆ ಪಾಡು ಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಗತ್ಯ, ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಯಾರೊಡನೆ ಪ್ರೇಮದಿಂದಲೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅಂಥವರನ್ನೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆಯ್ಕೆಯೊಂದು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ, ಸುಖ ಬದುಕಿನ ಕನಸು ಮುಕ್ಕಾಲು ನೆರವೇರಿದಂತೆಯೇ.
************************
ಸಕ್ಸಸ್ ಸೂಕ್ತಿ
ಚೂರು ಜಾಗ್ರತೆಯಾಗಿ  ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟರೆ ಎರಡನೆ ಮದುವೆಯನ್ನ ಸಿಹಿಯಾಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಸೆಕೆಂಡ್ ಚಾಯ್ಸೇ ಗೆದ್ದಿರುತ್ತೆ ಅಲ್ವೆ?
* ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಹೊಸತು. ಹೊಸ ಸಂಬಂಧ, ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕನ್ನೂ ನವೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮುಗಿದುಹೋದ ಬದುಕನ್ನ ನೆನಪಿನ ಕೋಶದಿಂದ ಪೂರ್ತಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ.
* ಮಗು ಇದ್ದರೆ, ಮರುಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿ ಹಾಗೂ ಮಗು- ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಡನಾಟಗಳನ್ನ ಏರ್ಪಡಿಸಿ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಇಷ್ಟಪಡಲಿ. ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ, ಮದುವೆ ಯೋಚನೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಯಾಕಂದರೆ ಆಮೇಲಿನ ಸಂಸಾರ ಖಂಡಿತ ಬಿರುಕು ಬಿಡುವುದು. ಮುರಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕೋದಕ್ಕಿಂತ ಕಟ್ಟದೆ ಇರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕೋದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.
* ಎರಡನೆ ಮದುವೆಗೆ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದೀರಿ? ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ. ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಇರಲಿ. ಮಿ.ರೈಟ್ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಸಂಗಾತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊರತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಇವರು ತುಂಬಿಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ಬಯಸೋದು ಪೆದ್ದುತನವಷ್ಟೆ.

ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಿರಲಿ ಅವಕಾಶ…

ಇದನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮಗಳ ಕಥೆಯಿಂದ ಶುರು ಮಾಡೋಣ.
ಆತನಿಗೆ ಮಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ತಾನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅವಳ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೇ ಅನ್ನುವ ನೆಚ್ಚಿಕೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಮಗಳನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅಮ್ಯೂಸ್‌ಮೆಂಟ್‌ಪಾರ್ಕಿಗೆ ಹೊರಡ್ತಾನೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಐಸ್‌ಕ್ರೀಮ್ ಪಾರ್ಲರ್. ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಮಗಳು, `ಅಪ್ಪಾ…’ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಆತ ಕಾರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, `ಹಾ, ಹಾ… ನನಗ್ಗೊತ್ತು, ತರ್ತೀನಿ ಇರು…’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸ್‌ಕ್ರೀಮ್ ಕೋನ್ ತರುತ್ತಾನೆ.
ಮುಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಮತ್ತೆ `ಅಪ್ಪಾ…’ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಹಾಗಂದ ಕಡೆ ಮುಸುಕಿನ ಜೋಳದ ಗಾಡಿಯವ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು, `ನೀನು ಕೇಳೋದೇ ಬೇಡ…’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅದನ್ನೂ ತಂದು ಮಗಳ ಬಾಯಿಗಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಮ್ಯೂಸ್‌ಮೆಂಟ್ ಪಾರ್ಕ್ ತಲುಪೋವರೆಗೂ ಮಗಳು ತುಟಿಪಿಟಕ್ ಅನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇಳೀತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಅಪ್ಪ ಜೈಂಟ್‌ವೀಲ್‌ಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಂಡು ತರುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಏರುವ ಮೊದಲೇ ಮಗಳು ವಾಮಿಟ್ ಮಾಡಲು ಶುರುವಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಆತಂಕ. `ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದೆ, ನಿನಗೆ ವಾಮಿಟ್ ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ಮೊದಲೇ ಹೇಳೋಕೆ ಏನಾಗಿತ್ತು?’ ಅಂತ ಗದರುತ್ತಾನೆ. ಮಗಳು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು, `ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಅದನ್ನ ಹೇಳ್ಬೇಕಂತನೇ ನಿನ್ನ ಕರ್‍ದೆ. ನೀನು ನಂಗೆ ಮಾತಾಡಕ್ಕೆ ಬಿಡ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಂಗೆ ಈ ಅಮ್ಯೂಸ್‌ಮೆಂಟ್ ಪಾರ್ಕ್ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಭಯ ಆಗತ್ತೆ ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂರೋದಿಕ್ಕೆ’  ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ.
ಮಗಳನ್ನ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಟ್ರೈ ಮಾಡೋ ಅಪ್ಪ, ಯಾವುದರಿಂದ ಅವಳು ಖುಷಿಯಾಗಿರ್ತಾಳೆ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಳೋ ಗೋಜಿಗೇ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಮಗಳು ಕೂಡ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬೇಜಾರಾಗಬಾರ್ದು ಅಂತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಕ್ಸೆಪ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾಳೆ. ತನಗೆ ಇಂಥಾದ್ದು ಬೇಕು ಅಂತ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಇಂಟರ್‌ಲಿಂಕ್ ಹೊಂದಿದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ದೊಡ್ಡ ಚೈನ್ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಉರುಳಾಗುತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದು, ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದುಬಿಡೋದು ಇದೆಯಲ್ಲ, ಇದನ್ನೇ ರಿಪ್ರೆಶನ್ ಅನ್ನೋದು. ಹೀಗೆ ಮನಸಿನ ಮೂಲೆಗೆ ದಬ್ಬಿಟ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿಕೆಗಳು, ಬಯಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ವಾಲ್ಕೆನೋ ಥರ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದು, ತಮಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಿರುಕುಳ ಕೊಡುವುದು.
`ರಿಪ್ರೆಶನ್’ ಬರೀ ಪರ್ಸನಲ್ ಲೆವೆಲ್ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಆಡಳಿತ, ದುಡ್ಡು ಈ ಥರದ ಲೆವೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲೂ ಸರಿಸುಮಾರು ಇದೇ ಅರ್ಥದ ಬೇರೆ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.  ಮನಸ್ಸನ್ನ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸೈಕಿಕ್ ರಿಪ್ರೆಶನ್ ಹಲವು ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ತಾಯಿ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಸೈಕಾಲಜಿ. ಇದು ಕೀಳರಿಮೆ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು, ಸ್ಪರ್ಧೆ, ವಿಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ.
ಮನೆಮನೆ ಕಥೆ
ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೇನು ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ತಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ಓವರ್ ಕಾನಿಡೆನ್ಸ್. ಗಂಡನಿಗೆ, ಹೆಂಡತಿಗಿಂತ ತಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವನು, ವ್ಯವಹಾರ ಬಲ್ಲವನು ಅನ್ನುವ ಜಂಭ. ಹಿರಿಯರಿಗೆ ತಾವು ಅನುಭವಸ್ಥರೆನ್ನುವ ಮೇಲರಿಮೆ. ಇಂತಹ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡ ಗುಣಗಳಿಂದ ಗೊತ್ತೇ ಆಗದಂತೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮಾತನ್ನು, ಸ್ಪೇಸ್ ಅನ್ನು ಕಸಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿರುವವರ ಈ ಥರದ ಮೇಲ್ಮೆ ನಿಜವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೇ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಹೇರುತ್ತ ಹೋದರೆ, ಆಯಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವ ಉಳಿದ ಸದಸ್ಯರು ಇನ್ಯಾವುದೋ ದಿನ ಕಹಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅಕಾರಣ ವಾಗ್ವಾದಗಳು, ಅಸಹನೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಮನಸುಗಳು ಮುರಿಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆ ಐಡೆಂಟಿಫೈ ಆಗಲೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮುದುಕರವರೆಗೂ `ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೂ’ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸಹಜ. ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರ ಏನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಕುಳಿತು ಡಿಸ್ಕಸ್ ಮಾಡೋದು ಅಗತತ್ಯ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಮೂಡುತ್ತದೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಂದು ಹಾರ್ಮೊನಿಯಸ್ ಆದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಕೂಡ.

ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ಸೋಲು
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಿಪ್ರೆಶನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವಿರುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರ ಮಾತಿಗೆ ನಾನು ತಾಳ ಹಾಕಬೇಕು, ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಆದ ಬದುಕಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಗೊಣಗಾಟ ಇಂಥವರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ತಮ್ಮ ಅನ್ನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂರೋದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡೋದು ಕೂಡ ಒಂದು ಕೌಶಲ್ಯ. ತಮ್ಮ ಒಪೀನಿಯನ್ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸುವ ಜಾಣತನ ರೂಢಿಸ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅನ್ನಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಿಬಿಡಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಇತರ ಪ್ರಿವಿಲೇಜ್‌ಗಳನ್ನ ಕಳ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತೋ ಎಂದು ಹೆದರಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ರಿಪ್ರೆಶನ್‌ನಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಉಂಟಾಗುವ ರಿಪ್ರೆಶನ್ ಕ್ರಮೇಣ ಜನರ ಭಯ, ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಕೀಳರಿಮೆಗಳ ಮೊತ್ತವಾಗಿ ಹಬ್ಬುತ್ತಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತಃಸ್ಸತ್ವವನ್ನೇ ಹೀರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳಿಂದ ಹೊರಮುಖಿಯಾಗಿಸಬೇಕು. ಮಾತಾಡಲು, ಸ್ವತಃ ಡಿಸಿಶನ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ತಾವೆಷ್ಟು ಇಂಪಾರ್ಟೆನ್ಸ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಎದ್ದು ತೋರುವಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಮನೆಯೂ ಖುಷಿಯ ಆರೋಗ್ಯದಿಂದ ಸೊಂಪಾಗಿರುತ್ತದೆ.