ನನ್ನೂರ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಿದ ಆ ದಿನ…

ಮೊನ್ನೆ ನಾನು, ನನ್ನ ತಮ್ಮ ನನ್ನೂರು ತೀರ್ಥಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಒಂದೂವರೆ ದಶಕದ ನಂತರ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮೂರ ರೋಡಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಓಡಾಡಿದ್ದು! ಅದರದೊಂದು ಖುಷಿ ಖುಷಿ  ಸಂಕಟದ ಅನುಭವ ಹಂಚಿಕೊಳ್ತಿದೇನೆ ನಿಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ…

ಊರು, ಉಳಿದಂತೆಲ್ಲ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು. ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸುಗಳು ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದು, ಖಾಲಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಬೀಗ ಬಡಚಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಊರಿನ ರೋಡಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ನಡೆಯುವ ಖುಷಿಗೆಂದೇ ನಾನು, ಅಪ್ಪಿ ಆಟೋ ಹತ್ತದೆ ಪೇಟೆ ತನಕ ಕಾಲು ಬೀಸುತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. “ಇವ್ರೆಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾರೋ?” ಭೂತ ಬಂಗಲೆ ಹಾಗಿನ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳನ್ನ ತೋರಿಸಿ ಕೇಳಿದೆ. ಅಂವ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಮುಖ ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡು ಒಣ ನಕ್ಕ.

ಅಪ್ಪಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರೋದು ಸುತಾರಾಂ ಇಷ್ಟವಿದ್ದಿಲ್ಲ. “ತೋಟ, ಗದ್ದೆಯಿದ್ದವರು ಹಳ್ಳೀಲಿ ಬದುಕಬಹುದು. ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದವರು ನಗರಕ್ಕೆ ಗುಳೆ ಏಳಲೇಬೇಕಲ್ಲ? ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೇನು ಮಾಡೋದು!?” ಇನ್ನೂ ಏನೇನು ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದನೋ, ಅಂತೂ ಸುಮಾರು ದೂರ ಸೈಲೆಂಟಾಗೇ ಇದ್ದ.

ಹೋಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತ ವಾಟರ್ ಟ್ಯಾಂಕಿನ ಎದುರಿನ ಗದ್ದೆ ಸಾಲು ಶುರುವಾಯ್ತು. ರೋಡಿಂದ ಇಳಿಜಾರಲ್ಲಿ ನಡೆದರೆ ಗದ್ದೆ ಬೇಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕೆಂಪು ಹೂಗಳು. ಅದರಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ಉದ್ದುದ್ದ ಹಳದಿ ಕೇಸರಗಳು! ಮುಟ್ಟಲಂತೂ ನುಣುಪು, ನಾಜೂಕು. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪಿ ಕೆಳಗಿಳಿದು, ಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಆ ಹೂಗಳನ್ನ ತಂದುಕೊಡ್ತಿದ್ದ. ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ್ನ ಊಟದ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸ್ಕೂಲಿನ ಆವರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಚರ್ಚಿಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಮ್ಮ ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಂತ ಕೇಳ್ಕೊಳ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಹೂಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೇ ಅವನಿಗೂ ಅದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿರಬೇಕು. ‘ಕೆಂಪು ಹೂ’ ಅನ್ನುತ್ತ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣದ ಅವುಗಳಿದ್ದ ಜಾಗ ತೋರಿಸಿ ನಕ್ಕ.

ಹಾಗೇ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಇಂದಿರಾನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ರೋಡು. ಅಲ್ಲೂ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬಿಲ್ಡಿಂಗುಗಳು, ಮನೆಗಳು, ಹೋಟೆಲು. ನೊಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದರು ಅದರದರ ಮಾಲೀಕರು. ಎಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೀನು ಗಾಡಿಯ ಹಾರನ್ನು ಕೇಳಿಸಿ ಖುಷಿಯಾದೆ. “ಸಧ್ಯ! ಇದೊಂದು ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದ್ಯಲ್ಲ ಮಹರಾಯ!!” ಅನ್ನುವಾಗ ಮೀನು ಸಾಬರು ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾದು ಹೋದರು.

ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟೇ ಮನೆಯಿಂದ ನಡೆದು ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ಆದರೀಗ ಯಾಕೋ ಕಾಲು ಸೋತಹಾಗನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಡೆದಷ್ಟೂ ದಾರಿ ಉದ್ದವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ನಾವು ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಕಟ್ಟೆ, ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೀಕಂಚಿ ಮರ, ಗೆಣಸು ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತರಕಾರಿ ಅಂಗಡಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಾರ್ಡ್ ಪಿಚ್ಚರಿನ ದೃಶ್ಯಗಳಂತೆ ಬೋರು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಹಾದು ಹೋದವು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗದ್ದೆ ಸಾಲು ಮುಗಿದು ಪೇಟೆ ಶುರುವಾಯ್ತು.

‘ಇಲ್ಲೊಂದು ಕೇಬಲ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ…’ ಅಪ್ಪಿ ಏನೇನೋ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹತಾಶೆ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ‘ಎಲ್ರೂ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿರೋರು ಯಾರು? ಹೇಗೋ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು…’ ಅಂತ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅಂವ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳ್ತಿದಾನೆ? ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ತಿದಾನೆ? ತೋಚದೆ ಪೆದ್ದುಪೆದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕೆ.

ಅಗೋ, ಅಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಾಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಿನೈಲ್ ಪೋಸ್ಟರುಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಂದಿದ್ದವು. ಮಹಾಶಯರೊಬ್ಬರು ಎರಡೂ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಗುವ ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಉಳಿದೊಂದಷ್ಟು ಜನ ‘ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ’ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಸೈಜ್ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಊರ ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಳೆ ಇರುವಂತೇನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಟೋ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಆಟೋಗಳು ತೂಕಡಿಸ್ತಿದ್ದವು. ಹುಡುಗರು ಅದರೊಳಗೆ ಡೆಕ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಯಾಕೋ ಇಡಿಯ ಊರಿಗೂರೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಹತ್ತಿತು.

ಅಪ್ಪಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಣಕಿದೆ. ಒಳಗೆಲ್ಲ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಒಣಗಿ ಬರಡಾಗಿಹೋಗಿದ್ದ. ಪೇಟೆಯ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ವಾಪಸು ಹೊರಟ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ನಡೆಯುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಾಗಲೀ, ಕಾಲನ ನಡೆಯನ್ನ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಖತ್ತಾಗಲೀ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಟೋ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತವರ ಮುಖ ನೋಡಿಯೇ ಆಟೋಹುಡುಗನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ವಿಳಾಸ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ‘ಅರಾಮ್ ಅದೀರೇನ್ರೀ ಭಟ್ರೇ?’ ಅನ್ನುತ್ತ ರೊಂಯ್ಯನೆ ಹಾರಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಬ್ಬು, ಚಿಕ್ಕವರಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಜತೆ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಸ್ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ.