ಎ ಕಾಸ್ಮಿಕ್ ಜೋಕ್

ಗೆಳೆಯ ರಾಘವ ಚಿನಿವಾರ್ ಬರೆದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಾವೆಲ್  ‘ಎ ಕಾಸ್ಮಿಕ್ ಜೋಕ್’. ಅದನ್ನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ- ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆದಿದೆ. ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ biographyಯನ್ನ ಮತ್ತೆ ನಿರೂಪಿಸುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿದೆ, ಈ ಸಹಜೀವಗಳ ಒಳತೋಟಿಗಳು ಹೇಗೆಲ್ಲ ಇರ್ತವಲ್ಲ ಅಂತ…

~ ಕಂತು 1 ~

ಒಂದೇ ಸಮ ಮಳೆ. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದೇನೆ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು. ಜೀನ್ಸು ಟೀ ಷರ್ಟುಗಳ ಹದಿ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ನನ್ನ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಕ್ಕು ಹೋಗ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಸರಿಯೇ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಧುನಿಕ ಏರಿಯಾದ ಕಾಫಿ ಬಾರಿನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಏಲಿಯನ್ನನ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿರುವಾಗ, ಅವರು ನಗಬಾರದೆಂದರೆ ಹೇಗೆ?
ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ಅರೆಪಾರದರ್ಶಕ ಅಡ್ಡ ಪಂಚೆ, ಅದು ಬೀಳದಂತೆ ದಪ್ಪನೆ ಬೆಲ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮೇಲೊಂದು ಬಿಳಿ ಷರಟು. ಈ ಗೆಟಪ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ರಂಗು ತುಂಬಲು ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಪಟ್ಟೆ. ಅದು ಕೂಡ ಮಳೆ ಹನಿ ಎರಚಿ, ಕದಡಿ ಆಕಾರಗೆಟ್ಟು ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಹರಿದಿದೆ. ಈ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಕ್ಕಾ ದೇವರ ದಲ್ಲಾಳಿ ಹಾಗೆ- ಅದೇ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೇನೆ. ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಕೂಡ.
ಇದೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ರಗಳೆ. ಇವತ್ತಲ್ಲ ನಾಳೆ ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಒಪ್ಪಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದಾರೆ. ಹುಡುಗಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಮೀಟ್ ಮಾಡಿದರಾದರೂ ಮನಸು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ಬಹುಶಃ. ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಇವತ್ತಿನ ಈ ಭೇಟಿ. ಅವಳಾಗೇ ನನ್ನ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಬಯಕೆ. ಈ ವೇಷವೆಲ್ಲ ಆ ನಿಟ್ಟಿನ ಪ್ರಯತ್ನವೇ.

ಮಳೆ ಸುರೀತಲೇ ಇದೆ. ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕಾಫಿಬಾರಿನ ಮುಂಚಾಚಿದ ಛಾವಣಿ. ರಸ್ತೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಿಡೀತಿರುವ ಹನಿ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ತೊಯ್ದು ಹೋಗ್ತಿದೇನೆ. ಬಟ್ಟೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಮೈಗಂಟಿ ಫಜೀತಿ. ನನ್ನ ಅಸಂಗತ ವೇಷ ನೋಡಿ ಮಜಾ ತೊಗೊಳ್ತಿರುವ ಜನಗಳ ನಡುವೆ ಅವಳೊಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ. ನನ್ನ ಅರೆಪಾರದರ್ಶಕ ಬಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಹಾಯುತ್ತಿದೆ. ‘ದಪ್ಪ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಕ್ಸರ್ ಚಡ್ಡಿಗಳನ್ನ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಶರಣು’ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ ನಿಸೂರಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತ ಹೊತ್ತು, ತಾನೇ ಓಡ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಂತಿದ್ದ ರಸ್ತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನೆನೆಯುತ್ತ ನಿಂತ ಬೈಕುಗಳಿಂದ ಅಸಹನೆಯ ಹಾರನ್. ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಕಾರ್ ಹೆಡ್‌ಲೈಟುಗಳು ಡಿಪ್‌ಡಿಮ್ಮಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸ್ತಿವೆ. ನಡೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿ, ಅರೆ! ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಳೆ ನೀರು ಸಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಅವಳು ಅಲ್ಲೇನು ಮಾಡ್ತಿದಾಳೆ? ಬೆಂಗಳೂರಂಥ ಬೆಂಗಳೂರು ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕನ್ನೂ ಹಾಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲ ತಾಕತ್ತು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರಬಲ್ಲದೇನೋ.
ಅವಳು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ನಾಯಿ ಮರಿಯನ್ನ ಅವುಚಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದಾಳೆ. ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗ ತಲುಪಿಸಿ ತಾನು ಸರಕ್ಕನೆ ಫುಟ್‌ಪಾತ್ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಛಾವಣಿ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಕೂದಲನ್ನ ಅಲೆ ಅಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಕೈ ಮಾಡುತ್ತ ‘ಸಾರಿ’ ಕೇಳ್ತಿದಾಳೆ. ಯಾರಿಗೆ? ಹೊಂಡಾ ಸಿವಿಕ್‌ನ ಚಾಲಕನಿಗೆ. ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿಂದ ಒಬ್ಬ ಠೊಣಪ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿ ‘ವೆಲ್ ಡನ್ ಯಂಗ್ ಲೇಡಿ’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹ್ಹ! ಏನೇ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟರೂನು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಎಕ್ಸ್‌ಕ್ಯೂಸ್ ಸಿಕ್ಕುಹೋಗ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿ ಚೆಂದವಿದ್ದರಂತೂ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೂ ಏನಾದರೊಂದು ಯೋಚನೆ ಮೊಳೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಹಗೂರ ತಟ್ಟಿದ ಅನುಭವ. ತಿರುಗಿದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಬಿಳಿ ಚೂಡಿದಾರ್ ತೊಟ್ಟ ಕಿನ್ನರಿಯಂಥ ಹುಡುಗಿ.
ತುಸುವೇ ಕೊರಳು ಕೊಂಕಿಸಿ, ಕೈ ಮುಂಚಾಚಿ ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು.
‘ಹೆಲೋ… ನಾನು ಮೀರಾ…’
ಓಹ್! ನಾನು ಕಾಯಬೇಕಿದ್ದುದು ಇವಳಿಗೇನಾ?