ಎ ಕಾಸ್ಮಿಕ್ ಜೋಕ್ ~ ಮತ್ತೊಂದು ಮಧ್ಯದ ಎಪಿಸೋಡ್

ಮಣಿ ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನನ್ನನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಕರೆದಳು. ಏನೋ ಅಪರೂಪದ ತಿನಿಸು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ ಅಂತಲೂ ಹೇಳೀದಳು.
‘ಏನು ವಿಶೇಷ?’ ನಾನಂದೆ. ‘ಸಂತೋಷ ಪಡಲಿಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಏನಾದರೂ ಕಾರಣ ಇರಲೇಬೇಕೇನು!?’ ಅಂದು ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಸಿದಳು.
ಮರುಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವಳ ಮನೆ ಹೊಸ್ತಿಲು ತುಳಿದಿದ್ದೆ.
ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ಸ್ವಾಗತವಿತ್ತು.
ವಿಲಕ್ಷಣ ನೋಟದ, ತೆಳ್ಳಗಿನ, ಎತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ದಟ್ಟ- ಗಾಢ- ನೀಳ ಕೂದಲು ಭುಜದವರೆಗೂ ಇಳಿಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅವನ ಉದ್ದನೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಶಾಂತಕೊಳದಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೂ ಇರದಂಥ ಚಿರಂತನ ಮಂದಹಾಸ. ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಉಲ್ಲಾಸದಾಯಕ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಬಂದಂತೆ ಆತ ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆನ್ನುಹುರಿಯನ್ನು ನೇರಗೊಳಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವನ ಸುತ್ತ ಬೇರಾವ ಚಟುವಟಿಕೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಮುಂಚಾಚುತ್ತ ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಲೇಡಿ ಡಾಕ್ಟರಳ ಕೈಗಳಂತೆ ಅವು ಮೃದುವಾಗಿಯೂ ಹಾಯೆನ್ನಿಸುವಂತೆಯೂ ಇದ್ದವು. ‘ಮೆದುವಾಗಿರುವವರೆಲ್ಲ ದುರ್ಬಲರೇನಲ್ಲ’ ಈ ಮಾತು ಇವನಂಥವನನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಹೇಳಿರಬೇಕು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ. ಅಪರಿಚಿತರೊಡನೆ ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕನ್ನೋದು ನನಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ತಲೆಗೇರದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.
ಆ ಇಬ್ಬರು, ತಾವಾಗಿಯೇ ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಮಾತನಾಡುವಂಥವರು. ‘ಏನೂ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಉತ್ತಮ ಬದುಕು ಬಾಳಬೇಕು’ ಅನ್ನುವ ಹುಡುಗು ಯೋಚನೆಯ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ‘ಸರಳ ಬದುಕು, ಎತ್ತರದ ಚಿಂತನೆ’ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವ ಮಣಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಎದುರಿಗೆ ‘ಸುಮ್ಮನೆ ಬದುಕೋದಷ್ಟೆ’ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯ… ಉಹುಂ, ನಿರ್ಧಾರದ ಅವನು; ಜೀವನಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ಚಿತ್ರಕಾರನಿದ್ದ.
ಮಣಿ ನಡುವಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. ನಾನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೆ ತುದಿಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಯಾರಿರಬಹುದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡವನಂತೆ ಆತ, ‘ಉಹು… ನಾನು ಸೈಕಿಯಾಟ್ರಿಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲ. ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ…’ ಅಂದ. ದೃಢವಾದ, ಅಷ್ಟೇ ಮಧುರವಾದ ದನಿ.
ಅವೆರಡೂ ಅಲ್ಲದಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಈತನಿಗೆ ನನ್ನ ಯೋಚನೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ನನಗೆ ಸೋಜಿಗವಾಯ್ತು. ಆತನ ತಲೆಯಿಂದ ಕಾಲಿನವರೆಗೆ ನೋಟ ಹರಿಸಿದೆ. ಅವನು ಹಸಿರು ಷರಟು, ಜೀನ್ಸ್ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಾನು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನಲ್ಲ ಎಂಬಂಥ ಭಾವವಿತ್ತು. ಇವನೂ ಮಣಿಯ ಹಾಗೇ ಇರುವ ಹುಚ್ಚನಿರಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡೆ.
ಸದ್ಯ! ಮಣಿ ತಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದಳು. ನಾನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಕೈಬಾಯಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹಚ್ಚಿದೆ.
ಅವನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಬಗೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮಾಧುರ್ಯವಿತ್ತು. ತಟ್ಟೆ ಖಾಲಿಯಾಗುವಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ತಿನ್ನುವುದೇ ಆ ಗಳಿಗೆಯ ಏಕೈಕ ಘಟನೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಣ್ಣನ್ನು ಅರೆಮುಚ್ಚಿ ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಜಗಿಯುತ್ತಾ ಅದರ ಪ್ರತಿ ಕಣದ ಸ್ವಾದವನ್ನೂ ಸವಿಯುತ್ತಾ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ.
ಮಣಿಯ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ನಾನಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರೆದು ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದೆ. ಆತ ನನ್ನನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಬಲ್ಲವನಂತೆ ವಿಶ್ವಾಸ ತೋರಿಸಿದ. ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿನಾ ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ತಾಳೆ ಹಾಕಿದೆ. ಆತ ಮಣಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹಾರ್ದಿಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನೋ ನನ್ನ ಬಳಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣೆಂಬ ಬೇಧ ಕೂಡ ಹಣಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಅದೆಷ್ಟು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ಓದುವುದು ಭಲೇ ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ಇತ್ತು.
ಅವತ್ತು ಹಾಗೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಅಪರೂಪದ ಮನುಷ್ಯನೇ ಕಿರಣ್.