ಕ್ರಿಕೆಟ್: ಅಮ್ಮನ ಗೀಳು, ಮಗನ ಹುಚ್ಚು, ನಡುವೆ ನಾನು!

ನನ್ಮಗ ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಓದ್ಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದ. ನನಗಾಗಲೇ ಸಣ್ಣಗೆ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಏನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲದೆ ಅಂವ ಹಂಗೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ ಹತ್ರ ಬೈಸ್ಕೊಳ್ಳದೆ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿಯೋ ಜನ ಅಲ್ಲ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು- ಒಂದೂವರೆ ಅನ್ನೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಅನುಮಾನ ನಿಜವಾಯ್ತು. ಮಾವ- ಅಳಿಯನ ಮ್ಯಾಚ್ ಫಿಕ್ಸಿಂಗ್ ನಡೆದು, ಇಂವ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಮ್ಯಾಚ್ ಆನ್ ಲೈನ್ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡಬಹುದಾದ ಲಿಂಕ್ ಗುರುತು ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. `ಬೇರೆ ಆಗಿದ್ದಿದ್ರೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ನೋಡ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಮುನ್ನೀ, ಇದು ಇಂಡಿಯಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮ್ಯಾಚ್ ಅಲ್ವಾ…. ಅದಕ್ಕೆ…’ ಅಂತ ರಾಗ ಎಳೆದು, ಮಸ್ಕಾ ಹೊಡೆದ. ಸರಿ, ಇವನೊಬ್ಬ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದ ಅಂದ್ಕೊಂಡು, `ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉತ್ರ ಒಪ್ಸಿದಾನೆ’ ಅನ್ನುವ ನನ್ನಮ್ಮನ ಶಿಫಾರಸಿನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಸುಮ್ಮಗಾಗಬೇಕಾಯ್ತು.
~
ಕ್ರಿಕೆಟ್! ಮೊನ್ನೆ ಸಚಿನ್ನನ ನೂರನೇ ನೂರು ದಾಖಲೆ ಆದಾಗಿಂದ ಅದರ ಮಾತು ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿದೆ. ಅಥವಾ ನಾನು ಆ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ತಿದ್ದೀನಿ.
ಅದ್ಯಾಕೋ ನಂಗೆ ಮೊದಲಿಂದ್ಲೂ ಈ ಆಟಗಳು ದೂರ ದೂರ. ಹಾಗಂತ ನಾ ಏನೂ ಗೂಬೆ ಮರಿ ಹಾಗಿ ಮನೇಲಿ ಕೂರ್ತಿದ್ದವಳಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಹುಡುಗರೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯೋದು, ಹತ್ವಾರರ ಹಿತ್ತಲಿಂದ ಕಂಚಿ ಕಾಯಿ ಕದಿಯೋದು, ಕಲರ್ ಬಾಯಮ್ಮನ ಅಮಟೆ ಮರವನ್ನ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡೋದು ಇತ್ಯಾದಿ ಸಾಹಸಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಜತೆಗೆ ಸುಬ್ಬ ಸೂರಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ‘ಕೊಲ್ಲೂರ್ ಬೆಂಗ್ಳೂರ್’ ಬಸ್ ಆಟ, ಗಾಳಿಪಟ, ಕೊಡ ದಬಾಕಿಕೊಂಡು ಈಜು ಕಲಿಯೋದು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಂಗ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಸ್ತಿದ್ದವಳು. ನನ್ನಪ್ಪ ‘ಏನಮ್ಮ, ಶಟಲ್ ಕಾಕ್ ಗಿಟಲ್ ಕಾಕ್ ಆಡೋದ್ ಬಿಟ್ಟು, ಹೀಗೆ ಹುಡುಗರ ಜತೆ ಸುತ್ತುತೀಯಲ್ಲ’ ಅಂತ ಬಯ್ದು, ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ನೀರಲ್ಲಿ ಹೋಮವಾಗ್ತಿತ್ತು. ಇಂಥಾ ಜಿಗಿಯುವ ಜೀವಕೋಶಗಳನ್ನ ಮೈತುಂಬ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದ ನಾನು ಮೂರಾರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಟೀವಿ ಮುಂದೆ ಕುಂತು ‘ಸೋಮಾರಿಗಳ ಆಟ’ ನೋಡೋಕಾದರೂ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು ಹೇಳಿ!? (ಬಿಡ್ತು… ಬಿಡ್ತು… ಬಿಡ್ತು… ಕ್ಷಮಿಸ್ಬಿಡಿ)
ಆದರೂ ನಾನೊಂದು ಸಲ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದು ಕೂಡಾ ಪೂರಾ ಮ್ಯಾಚು. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಹತ್ತೋ ಹನ್ನೊಂದೋ ಕ್ಲಾಸಿನವಳು ಆಗ. ವಲ್ಡ್ ಕಪ್ ನಡೀತಿತ್ತು, ಇಂಡಿಯಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮ್ಯಾಚು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಒಂಥರಾ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಣೆಯಾದಂಥ ವಾತಾವರಣ. ಮೂರು ದಿನದಿಂದ ಅಣ್ಣಂದಿರು, ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಗಳು ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತಾಡೀ ಮಾತಾಡೀ ಈ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡದವರು ದೇಶ ದ್ರೋಹಿಗಳು ಅನ್ನುವಂಥ ಭಾವ ಬಿತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿದ್ರು. ಅದೇನು ಪುಣ್ಯವೋ, ನಾನು ಅವತ್ತಿಡೀ ಕುಂತು ನೋಡಿದ್ದ ಮ್ಯಾಚಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ಖುಷಿಯಾದ ನನ್ನ ಕಸಿನ್, `ಗಾತಿ, ಇನ್ಮೇಲೆ ಭಾರತ- ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮ್ಯಾಚ್ ಇದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ನೀನು ನೋಡು ಆಯ್ತಾ? ಆಗ ನಾವು ಗೆಲ್ತೀವಿ’ ಅಂದು, ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿನ ಡೈರಿಮಿಲ್ಕ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದ. ಭಾರತವನ್ನ ಗೆಲ್ಲಿಸಲಿಕ್ಕೆ ನೋಡ್ತೀನೋ ಇಲ್ವೋ, ಡೈರಿ ಮಿಲ್ಕಿಗೋಸ್ಕರವಾದ್ರೂ ನಾ ತಪ್ಸೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟು ನಾನು `ದೊಡ್ಡ ಜನ’ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ!!
~
ಈವತ್ತು ಇದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ನನ್ಮಗನ ದೆಸೆಯಿಂದ.
ಅಂವ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡ್ತಿದ್ನಾ, ಆಯಾ ಓವರಿನ ಸುಖ ದುಃಖಗಳನ್ನ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಅವಂಗೊಂದು ಕಿವಿ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆಮೊನ್ನೆ ಇನ್ನೂ ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರು ನಡೆಸಿದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕ್ವಿಜ್ಜಲ್ಲಿ ‘ಸ್ಟಂಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಕೊಳ್ತಾರಲ್ಲ, ಅದು…’ ಅಂದು ಕ್ಲೀನ್ ಬೋಲ್ಡ್ ಆಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಥೆ ಅವಂಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ಇಡದೆ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೂ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದೆ ರೂಮಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನನ್ನಮ್ಮನ ಬಳಿಗೋಡಿ ‘ಅಜ್ಜೀ… ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮುನ್ನೂರ್ ದಾಟ್ತು…’ ‘ಅಜ್ಜೀ…. ಸಚಿನ್ ಸೂಪ್ಪರು…’ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕಮೆಂಟರಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅಮ್ಮನೂ ಕೈಲೇನೂ ಸಾಗದೆ ಇದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಹೂಂ ಗುಟ್ಟುತ್ತ ಆ ಖುಷಿಯಲ್ಲೆ ಹುಷಾರಾಗುತ್ತ ಇದ್ದಳು.
ಈ ನಡುವೆ ಅಮ್ಮನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರೇಮವನ್ನ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ ಒಳ್ಳೇದು.
ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂದ್ರೆ ವಿಪರೀತ ಗೀಳು. 1984ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಈಸಿ ಟೀವಿ ತಂದಾಗಿನಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಈ ಸಂಭ್ರಮ ಈ ದಿನದ ತನಕವೂ ಅಷ್ಟೇ ತೀವ್ರತೆ ಉಳಿಸ್ಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಗವಾಸ್ಕರ್, ಶ್ರೀಕಾಂತ್, ಬಿನ್ನಿ, ಕಪಿಲ್, ಮನೋಜ್ ಪ್ರಭಾಕರ್, ಶ್ರೀನಾಥ್, ವೆಂಕಿ (!?), ಸಿದ್ದು, ರವಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಮೊದಲು ಕೇಳಿದ್ದು ಅವಳ ಬಾಯಿಂದಲೇ.
ಗವಾಸ್ಕರನನ್ನ ಕುಳ್ಳ ಅಂತಲೂ ರವಿಯನ್ನ, ಮನೋಜನನ್ನ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಅಂತಲೂ ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ ನಂಗೆ ಈಗಲೂ ಗುಮಾನಿ ಇದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಗವಾಸ್ಕರ್ ಮೇಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಪ್ರೀತಿ. ಅವನ ಅಗಾಲ ಹ್ಯಾಟು ಇಷ್ಟ.
ರವಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗೆ ಅಮೃತಾ ಸಿಂಗ್ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೋ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟು ಅವಳಿಗೆ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿದ್ದಳು. ಅಜರುದ್ದೀನನ ಮ್ಯಾಚ್ ಫಿಕ್ಸಿಂಗ್ ಗಿಂತ ಬಿಜಲಾನಿ ಜತೆಗಿನ ಅಫೇರೇ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಅವಳಿಗೆ. ಗವಾಸ್ಕರ್ ಮೌಸಮಿ ಚಟರ್ಜಿ ಅನ್ನುವ ಅಂದಿನ ಚೆಂದದ ಹೀರೋಇನ್ ಳ ಪ್ರಪೋಸಲ್ ಅನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗಲಂತೂ ‘ಎಂಥಾ ಸಜ್ಜನ… ಅವಳಂಥಾ ಸ್ಟಾರನ್ನೆ ಬೇಡ ಅಂದುಬಿಟ್ಟ…’ ಅಂತ ಸಡಗರದಿಂದ ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದಳು.
ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲ್ ದಿನಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಉಗುರು ಕಚ್ಚುತ್ತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡ್ತಿದ್ದ, ಕ್ರಿಕೆಟರ್ ಗಳ ಬದುಕಿನ ವಿವರಗಳನ್ನ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಕಲೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ, ಆಮೇಲೆ ಉಗುರು ಕಚ್ಚೋದು ಬಿಟ್ಟರೂ ಆ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.
ಇಂಥಾ ಅಮ್ಮ ಇವತ್ತು ಸಂಜೆತನಕ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು, ಮೊಮ್ಮಗನ ಮೈಕಡಿತ ನೋಡಲಾಗದೆ ಎದ್ದುಬಂದು ಕೂತಳು, ಭಾರತದ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಅಂದುಕೊಂಡು. ಸಚಿನ್ನನ ಬಹುಶಃ 94ನೆಯ 50ನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾದಳು. ವಿರಾಟನ ಬ್ಯಾಟಿಂಗಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಳು.
ಕೊನೆಗೆ ಮೆಡಿಸನ್ನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ತೂಗಿ ಬಂದು ಮಲಗಲು ಹೊರಟಾಗ, ‘ಪಾಪ, ಆ ಮಗು ಪಕ್ಕ ಕೂತು ನೋಡಬಾರ್ದೇನೆ? ಒಂದೇ ನೋಡ್ತಿದೆ ಮುಂಡೇದು’ ಅಂತ ಕಿವಿಯೊಂದು ಹಿಂಡದೆ, ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಗದರುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟಳು.
ನನಗೂ ಚೂರು ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿದಂತಾಗಿ ಮಗನ ಪಕ್ಕ ಕುಂತರೆ…. ಸಚಿನ್ ಔಟಾಗಿಬಿಡಬೇಕಾ!?
ತಗೋ, ಶುರು… ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ ಔಟಾದ. ಕಡಿಮೆ ಬಾಲಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ರನ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನು ಸೆಖೆ ಅಂತ ಚಿಕ್ಕ ಬ್ರೇಕ್ ತಗೊಂಡು (ಒಳ ಕಾರಣ-ಆಟ ನೋಡಲು ಬೋರಾಗಿ) ಹೊರಗೆ ಹೋದೆ. ಹಾಗೆ ಹೋದ ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೆ ಎರಡ್ಮೂರು ಫೋರು, ಒಂದು ಸಿಕ್ಸು…
ಆಹ್! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತೂ ಆಕಾಶ ಹೊತ್ತ ಹಾಗೆ ಕುಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಗ ಕುಣೀತಾ ಓಡಿ ಬಂದ. ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು, ‘ಮುನ್ನೀ, ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಕೂತಿರು ಆಯ್ತಾ? ನೀನು ಒಳಗ್ ಬಂದ್ರೆ ಔಟಾಗ್ತಾರೆ. ನೀನು ಹೊರಗಿದ್ರೆ ಫೋರು, ಸಿಕ್ಸು…’ ಅಂತ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದ.
ನನಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಗಿಹೋಯ್ತು! ಸುಧಾರಿಸ್ಕೊಳ್ಳಲು ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತೇ ಬೇಕಾಯ್ತು. ಏನೋ ಹೇಳತ್ತೆ ಮಳ್ಳು ಮಗು ಅಂದುಕೊಂಡು ಒಳಬಂದರೆ, ಮೂತಿ ಉದ್ದ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು, ‘ಪ್ಲೀಸ್… ಕಣೇ….’ ಅಂತ ಅಂಗಲಾಚಿದ.
ಮಗನ ಕೋರಿಕೆ (ಅರ್ಥಾತ್ ಆದೇಶ)ಯಂತೆ ಆಟ ಮುಗಿಯೋತನಕ ತಣ್ಣಗೆ ಕೂತುಕೊಂಡೆ, ಹೊರಗೆ ನಾನೊಬ್ಬಳೇ.
ಒಳಗೆ ಅವನ ಕುಣಿದಾಟ, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಬೀದಿಗಳಿಂದ ಸಿಡಿದ ಪಟಾಕಿ ಸದ್ದು- ಮ್ಯಾಚ್ ಗೆದ್ದುಮುಗೀತು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸಾರಿ ಹೇಳಿದವು.
ನಾನೂ ನನ್ನ ಮಗನೂ, ಅವನ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗೀದಾರಳಾಗಲು ಎದ್ದುಕುಳಿತ ಅಮ್ಮನೂ ಕೆಂಪನೆ ಕೋಕಮ್ ಜ್ಯೂಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ‘ಚಿಯರ್ಸ್’ ಹೇಳಿ ಕುಡಿದೆವು.
~
ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ನನ್ನ ಅಬ್ಸರ್ವೇಷನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ಕೂತೆ. ಆಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಿಷ್ಟು:
(ವಿ.ಸೂ: ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಜನರಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ…)
* ನಮ್ಮ (ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ) ಪಾಲಿಗೆ ಇದೊಂದು ಗ್ಲಾಮ್ ಗೇಮ್
* ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವಂತೆ ಆಡೋ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡಾ ಹೆಂಗಸರ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟನ್ನ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ 😦
* ಹುಡುಗರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟನ್ನ ಇಷ್ಟಪಡೋ ಹುಡುಗೀರು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ
* ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ನಟರಷ್ಟೇ ಜನಪ್ರಿಯ ಈ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹೀರೋಗಳು. ಅಂದ ಮೇಲೆ….
* ಯಾರಾದರೂ ಕ್ರಿಕೆಟರ್ ಬಗ್ಗೆ ಆತ ಯಾಕಿಷ್ಟ ಅಂತ ಹುಡುಗೀರನ್ನ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ‘ಹೀ ಇಸ್ ಸೋ ಕೂಲ್’ ‘ವಾವ್! ಹ್ಯಾಂಡ್ ಸಮ್…’ ‘ವೆರಿ ಡೀಸೆಂಟ್’ ಅನ್ನುವ ಉತ್ತರಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಸಿಗೋದು!!