ಕನ್ನಡಿಯಂಥ ಪರದೆಯಾಚೆ ಅವಳು ಕೂತು ಹೇಳಿಕೊಳ್ತಿದ್ದಳು.
ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಯಾವುದನ್ನೂ ಅವಳು ಹೀಗೆ ಅಂಜುತ್ತ ದಾಖಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ…. ಹೆಣ್ತನದ ಅಭಿಮಾನ, ಹೆಣ್ಣೆಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪುಟ್ಟ ಹೆಂಗಸು. ತನಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ ತಣ್ಣಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದವಳು. ಸೊನ್ನೆಯಿಂದ ಬದುಕು ಕಟ್ಟುತ್ತ ಸೊನ್ನೆಯ ಹಿಂದೆ ನಾಲ್ಕಂಕಿಗಳು ಬರುವಷ್ಟು ಬದುಕು ಕಂಡಿದ್ದಳು. ಸತ್ತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದ್ದವಳು ‘ನಾನು ಬದುಕಲೇಬೇಕು’ ಅನ್ನುತ್ತ ಅವಡುಗಚ್ಚುವ ಛಲಗಾತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಳು.
ಅವಳು ತಾನು ‘ಸೂಳೆ’ಯಾದ ದಿನದ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತೀನಂದಾಗ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೇ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿವಿಯಾಗಿ ಕೂರದೆ ನಾನೂ ಅವಳೂ ಹಗುರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳ ಕಥೆ ನನ್ನ ಕಥೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ಆ ನಮ್ಮ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿದೆ
ಓ ನನ್ನ ಚೇತನಾ 
ಏನಿದು ಚೇತನ…ಇದು ನಿಜಾನಾ …ಕತೆಯಾ ? ಬೇಜಾರಾಗತ್ತೆ’