ಸುಮಾರು ಒಂದೂ ವರೆ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದೀನಿ. ಪ್ರತಿ ಗ್ಯಾಪಿನಲ್ಲೂ  ಮತ್ತಷ್ಟು ದೂರಾಗುವಂಥ ಏನಾದರೂ ನಡೆದಿದ್ದಿದೆ, ಈ ಬಾರಿಯೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿದೆ.  ಇನ್ನು, ಮುಂದಿನ ಸಾರ್ತಿ ಅನ್ನೋದು ಇರ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ!  ಇರಲಿ, ಊರ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಕವಿತೆಯೊಂದು,  ಇಲ್ಲೀಗ- ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿರುವ ನೆವದಲ್ಲಿ...   ನನ್ನೂರ ತಿರುವುಗಳು ಬಹಳ ದಿನವಾಯ್ತು ಊರಕಡೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲವೇನೋ ತಮ್ಮಾ? ಬರುವೆಯಾ ಹೊಡೆದು ಬರೋಣ ಒಂದು ರೌಂಡು... ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದೀಯೆ! ದಾರಿ ತೋರುವೆ ನಡಿ, ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಮನೆಯವರೆಗೂ. ಬಸ್ಸಿಳಿದು ಎಡಕ್ಕೆ, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ... Continue Reading →

‘ಮಗೂ ಶ್ವೇತಕೇತೂ’ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮಗನ ಮೌನ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ನೀರು ನೀರಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಕರಗಿ, ತಿಳಿವು ಮೂಡಿ ಹರಿಯಿತು ಬೆಪ್ಪು   ಕಾಲಗಟ್ಟಲೆ ಕುಂತು ಕಲಿಯಲಾಗದ ಪಾಠಕೆ ಕಳಿಸಿದನೇಕೋ ತಂದೆ? ಕಲಿತು ಬಂದ ಗರ್ವ ಮುರಿದನೇಕೋ ತಂದೆ?   ಅಪ್ಪಂದಿರ ಹಿರಿಮೆಯಿದು ಬಹುಶಃ ಕಳಿಸುವುದು ಕೆದಕುವುದು ಕಲಿಸುವುದು ~ ‘ಹೊಸ ನೀರಿಗೆ ಹೊಸ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಕಳಿತ ರುಚಿ ಬೇರೆ’ ಮರೆತವರ ಮಾತು- ಇಂದಿನ ಹಣ್ಣು ಹಿಂದಿನ ಹಣ್ಣಿಗಿಂತ ಕಳಪೆ!   ಬೇವು ಸಸಿಗೆ ಕಸಿಕಟ್ಟಿ ಕಹಿ ತೆಗೆವ... Continue Reading →

ನೀರಲ್ಲಿ ಕಳಚಿತ್ತು ನೆನಪಿನುಂಗುರ ದೂರ್ವಾಸನ ಶಾಪವಂತೆ ನಿಜ, ಕಳೆದ ಕಥೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಳಿದಾಸ ಕರಾಮತ್ತು ನುಂಗಿತ್ತು ಮೀನು ಕಥೆ ಬೆಳೆಸಲು ಅರೆದು ಸೇರಿಸಿದ ಮಸಾಲೆ, ಕಾವ್ಯ ರುಚಿ ರಸಿಕರೆದೆ ಹರುಷ ನಾಟಕದ ಶಾಕುಂತಲೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬೆರೆತ ನದಿ ಸೇರಿ ಸಾಗರದುಪ್ಪು ಜಾಸ್ತಿ. ನಿನ್ನ ನೆನಪ ಮೈಮರೆವಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕಡೆಮಾಡಿದೆನೋ ಉಂಗುರ ಕಳೆದಿದೆ. ಶಾಪದ ಭಯ ಕಾಳಿದಾಸನ ಮೀನೂ ಉಪ್ಪು ಖಾರದಲಿ ಬೆಂದು ರುಚಿಯಾಗಿದೆ. ನನ್ನದೇ ಎದೆ ಬಗೆದು ಪ್ರೇಮದುಂಗುರ ತೋರಲೇ ವಿಮೋಚನೆಗೆ ?

ಮೌನವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೇನೆ ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದಲ್ಲ ನೂರೊಂದು ನೋವುಗಳ ಎದೆಗುದಿಯುಕ್ಕಿ ಸಿಡಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾದಿದ್ದೇನೆ.   ವಿಷದ ಹನಿ ಹನಿ ನುಂಗುತ್ತ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಸಾವಿರ ನಾಲಗೆಯ ನಂಜು ಕೂಡ ನನ್ನ ನೀಲಿಗಟ್ಟಿಸಲು ಸೋತಿವೆ ರಣಚೋರಳೆನ್ನ ಬೇಡಿ, ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುರಿಗೆ ತಾವೇ ಬೂದಿಯಾಗುವಂತೆ ಕನ್ನಡಿಗಳನಿರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವರವರ ‘ನಿಜ’ ಬಿಂಬ ಕಂಡವರು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.   ಜಡಿಮಳೆಗೆ ಮುನ್ನ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ ಕತ್ತಲಂತೆ ಅಮಾಯಕಳಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ- ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತಿದೇನೆ. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದಲ್ಲ ಸಿಡಿಲಾಗುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಮಾತನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಮಾಡುತಿದ್ದೇನೆ. ಅದೋ,... Continue Reading →