ಡಂಡರಡಟ್ಟರ ಡಂಡರಡಟ್ಟರ ಡಂಡರ…. ಪಟ್ಟೆಪಟ್ಟೆ ಹುಲಿರಾಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಣೀತಿದ್ದರೆ ಕಾಲು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನಂದು. ಕುಣಿತದ ಲಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹುಲಿಯ ಚೂಪು ಉಗುರು, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಬರೀ ಶಬ್ದದ ಮೋಡಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾ ಹುಲಿ ವೇಷ ತೊಟ್ಟು ಕೆಂಪಗಿನ ಕಣ್ಣು ಗಿರ್ರನೆ ತಿರುಗಿಸ್ತಾ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದವರ ಪಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾ… ಅಪ್ಪ ಬಯ್ತಿದ್ದರು. ಗಂಡುಬೀರಿ ಹಾಂಗೆ ನಡೂ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳೋದು ಎಂತಕ್ಕೆ? ಬಾರೆ ಒಳಗೆ… ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಜಾಣ ಮಗಳಂತೆ. ಹಿತ್ತಿಲ ಬಾಗಿಲು ನನಗಾಗಿ... Continue Reading →

ಇವತ್ತೂ ಮಳೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ಕಣೋ ಮೋಡಗಟ್ಟಿದ ಮಬ್ಬು ಹಾಗೇ ಇದೆ ಇನ್ನೂ ಬಾಯಾರಿ ಬಿರಿದ ಎದೆಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಸುಡು ಸೂರ್ಯ ಇಲ್ಲ, ಬರಲಿಲ್ಲ ಮಳೆ ಇವತ್ತೂ, ಕ್ಷಿತಿಜದಂಚಲ್ಲಿ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಿದ್ದು ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹನಿ, ನಿನ್ನ ನಗೆ ಬೆಳಕು- ಅದರಲ್ಲಿ ಇದು ಹಾದು ನಡೆದ ಭೌತ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಕರಾಮತ್ತು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಮಳೆ ಇವತ್ತೂ ಬರಲಿಲ್ಲವೋ… ಅದಕೆಂದೇ ಕಾಪಿಟ್ಟ ಮಳೆ ಹಾಡು ಉಳಿದುಹೋಗಿದೆ ಹಾಗೇ, ಹನಿ ಹನಿಗು ನಿನ್ನ ಮುತ್ತನಿಟ್ಟು ಹೆಣೆಯಲಿದ್ದ... Continue Reading →

ನೀರಿಲ್ಲದ ಬಾವಿ ಯೆದುರು ಖಾಲಿ ಕೊಡದ ನಾನು ಎದೆ ಬಗೆದು ತೋಡಿದರೂ ಕಣ್ಣು ಹನಿಯದು ~ ಮರಳುಗಾಡು, ಮರೀಚಿಕೆ… ಅವೆಲ್ಲ ಕ್ಲೀಷೆ. ನೀನಿಲ್ಲದ ಬದುಕಿಗೆ ನೀ ನೀಡದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೇರೇನೂ ಹೋಲಿಕೆ ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ~ ಹಾಳು ಮೌನದ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ ಪಾಪಾಸುಕಳ್ಳಿ ಯ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿರುವೆ ಅದಕ್ಕೇ, ಮಾತಿಗೆ ನೆವವಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಗೆ ಜನವಿಲ್ಲ!

ಮಳೆ ಯಾಕೋ ಇವತ್ತು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದೆ  ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ನೆನೆನೆನೆದು ಮುನಿಯುತ್ತಿದೆ ಮುನಿಮುನಿದು ನೆನೆಸುತ್ತಿದೆ ಯಾಕೋ… ಮಳೆ ಯಾಕೋ ಇವತ್ತು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದೆ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ನೀ ಕಣ್ತೆರೆದಂತೆ ಮಿಂಚು ಮಿಂಚಿ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಸೆಳೆದು ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಕೋಡಿ ಒಡೆದು ಪ್ರವಾಹ ಬಿದ್ದು ಸುಳಿವು ನಿನ್ನ ನಗುವಿನದೇ ಸಿಡಿಲು- ನೀ ನಗುನಗುತ್ತ ಸಿಡುಕಿ ಆಡಿದ ಮಾತು ನನ್ನ ಸುಟ್ಟಿತ್ತಲ್ಲೇ ಸಿಡಿಲ ಹಾಗೆ! ಹಾಗೆ ಸುಟ್ಟಿದೆ ನೋಡು ಮನೆಯೆದುರ ಒಂಟಿ ತೆಂಗು, ಗರಿಗಳೆಲ್ಲ ಉದುರಿ, ಫಲಗಳೆಲ್ಲ ಚದುರಿ ಉದ್ದಾನುದ್ದ ನಿಂತಿದೆಯಲ್ಲಿ... Continue Reading →

ಮೊಗ್ಗಿನ್ನು ಅರಳುವುದಿಲ್ಲ… ಇನ್ನು, ಮೊಗ್ಗು ಅರಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೂವಾಗದೆ, ಕಾಯಾಗದೆ, ಹಣ್ಣಾಗಿದೆ ಮೊಗ್ಗು- ಬಿರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯ ತುಟಿ ಸೋಂಕಿಗೂ ದಳ ತಳಮಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿಗಿದು ಕುಂತಿದೆ ಮೊಗ್ಗು, ಇನ್ನು ಅರಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊಗ್ಗೊಳಗೆ ಹೂತು ಕೂತ ಬೀಜ ಮತ್ತೆ ಮೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು, ಗಿಡವಾಗಿ ಚಿಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಹೂ ಹೆರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮೊಗ್ಗಿನ್ನು ಅರಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೂವಾಗದೆ ಕಾಯಾಗದೆ ಹಣ್ಣಾಗಿದೆ ಮೊಗ್ಗು, ಇನ್ನು ಬಿರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದು, ಅದೇ ನೀರವ ರಾತ್ರಿ… ಗೂಬೆ ಕೂಗುವ ಸದ್ದು. ದೂ  ರ  ದ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಊಳಿಡುತ್ತಿರುವ ನರಿಗಳ ಧ್ವನಿ, ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಈ ರಾತ್ರಿ, ಚಂದಿರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸೂತಕದ ಛಾಯೆ. ಆಕಾಶ ವಿಷ ಕುಡಿದೇ ನೀಲಿಗಟ್ಟಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ… ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕೂಡ ಅಂಗಳ ಬಿಟ್ಟು ನಡೆದಿವೆ, ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಚಂದಿರ ಕೂಡ ಒಬ್ಬಂಟಿ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ, ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಹೂಗಳನ್ನ ಜೋಡಿಸಿಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಹಾಳೆ ತಿರುವಲು, ನೀ ಬರುವ ದಿನ ಊಹಿಸಿ ತಿಂಗಳ... Continue Reading →

  ದಂಡೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಓಡೋಡಿ ಬರುವ ಅಲೆಯ ನಿಯತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು. ~ ದಂಡೆ ಬಿಟ್ಟಿರಲಾಗದ ಅಲೆಗೆ ತಳಮಳ. ಬಂದಪ್ಪಿದರೆ ಮತ್ತೆ ನೀರ ಸೆಳೆತ. ~ ಬರುವಾಗ ಹೆದ್ದೆರೆ, ದಡವನಪ್ಪಿ ಭೋರ್ಗರೆದು ಹಿಂಜರಿದು ನಡೆವಾಗ ತಗ್ಗಿ ಕುಗ್ಗಿ, ಇಲ್ಲವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದೆ. ~ ಸಾಗರದೊಡಲಿಂದ ಬಂಡೆದ್ದ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಅಲೆಗಳು ನೆಲವ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಮರಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ~ ದಡ, ಸಾಗರ ದಡ, ಸಾಗರ- ದಾಟದಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ಸೋತು ಸೊರಗುತ್ತಿವೆ. ~ ನೀರೋ, ನೆಲವೋ? ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ ದ್ವಂದ್ವ... ಸಾಗರ ದನಿ ತೆಗೆದು... Continue Reading →