ನನ್ನ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಗಳನಿರಿಸಿಲ್ಲ ಮಾತಾಡಲಿ ಯಾರ ಕೂಡ? ಮಾತೆಂದರೆ ವಾಕರಿಕೆ ಗೆಳೆಯಾ ಮುತ್ತೆಂದು ಅರಸುತಿದ್ದ ನೀ ಜತೆಗಿಲ್ಲದೆ... ಕಾದು ಕಾಯಿಸುವ ಜೀವವಿರಲುಕ್ಕಿ ಸುರಿಯುತಿತ್ತು ಮಾತು, ಸತ್ತ ದಿನಗಳ ಹೆಣದ ತಂಪಿಗೆ ಸೆಟೆದು ಬಿದ್ದಿವೆ ಪದಗಳು. ಮಾತಾಡೆನೆಂಬ ಮುನಿಸು ಮಂದಿಗೆ, ದನಿಯನೆಲ್ಲಿಂದ ಬಗೆದು ತರಲಿ ನಾನು?

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಸಾವನ್ನ ತಟ್ಟೆಯೊಳಗಿಟ್ಟು ಚೂರು ಚೂರೆ ಹರಿದು ತಿನ್ನಬೇಕು ನನಗೆ ಸಾವಿನ ಹಸಿವು... ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಸಾವನ್ನ ತಬ್ಬಿ ಚುಂಬಿಸಬೇಕು ತೋಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿ ಇಂಚಿಂಚು ಕರಗುತ್ತ ಕಳೆದುಹೋಗಬೇಕು ಒಲ್ಲದ ಮದುವೆಯಂತೆ ಇದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಬದುಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಕಳ್ಳಾಟವಾಡುತ್ತ ಸಾವಿನೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಾದರಕ್ಕಿಳಿಯಬೇಕು... ವಿ.ಸೂ: ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ವಿಷಾದಗೀತ ಸೀರೀಸ್ ಕವಿತೆಗಳಷ್ಟೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡಿಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೇನೆ.